Wednesday, June 30, 2010

எண்ணமும் அன்பும்





(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: I - J. Krishnamurthi])

உணர்வுமிக்க மனவெழுச்சியையும் கிளர்ச்சியையும் எப்போதும் உள்ளடக்கமாகக் கொண்ட எண்ணம், அன்பு இல்லை. எண்ணம், தொடர்ந்து அன்பைத் தடுக்கிறது. எண்ணம் நினைவென்கிற ஞாபக சக்தியால் தோற்றுவிக்கப் படுகிறது. ஆனால், அன்பானது நினைவோ ஞாபகமோ இல்லை. நீங்கள் நேசிக்கிற ஒருவரைப் பற்றி நீங்கள் எண்ணும்போது, அந்த எண்ணம் அன்பு இல்லை. உங்கள் நண்பரின் பழக்கங்களையோ, பண்புகளையோ, அவருக்கே உரித்தான சுபாவங்களையோ நினைவில் அசை போட்டு - அவருக்கும் உங்களுக்குமிடையேயான உறவில் நிறைந்த இனிமையான சம்பவங்களையோ, நிகழ்ந்த கசப்பான அனுபவங்களையோ நீங்கள் நினைத்துப் பார்க்கிற பொழுது, அந்த எண்ணமானது மனத்திலே எழுப்புகிற காட்சிகளும் படங்களும் அன்பு இல்லை. எண்ணமானது, அதன் அடிப்படை இயல்பிலேயே, பிளவுபட்ட, தொடர்ச்சியற்றத் தன்மையுடையது. நேரம், இடம் என்கிற அறிவும், பிரிவு, துயரம் என்கிற புலனும் எல்லாம் எண்ணத்தின் இயக்கத்தால் பிறக்கின்றன. எப்போது எண்ணத்தின் இயக்கம் நிற்கிறதோ, அப்போது தான் அங்கே அன்பு இருக்கும்.


எண்ணம், உரிமை கொள்கிற உணர்வையே தவிர்க்க இயலாமல் போஷித்து வளர்க்கிறது. அந்த உரிமை கொண்டாடுகிற நிலையானது - -பிரக்ஞையுடனோ, பிரக்ஞையற்றோ - பொறாமையை வளர்க்கிறது. எங்கே பொறாமை இருக்கிறதோ, அங்கே அன்பு இல்லை. ஆனாலும், பெரும்பாலோர் பொறாமையை அன்பின் அடையாளமாக எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். பொறாமை எண்ணத்தின் விளைவாகும்.; அது மனத்தின் உணர்ச்சிமிக்க உள்ளடக்கத்தின் மறுமொழி ஆகும். உரிமை கொள்கிற அல்லது உரிமை கொள்ளப்படுகிற உணர்வுகள் தடுக்கப்படும்போது - மனத்தில் பெரும் சூன்யம் உண்டாகி - பொறாமையும் பகையும் அன்பின் இடத்தை ஆக்ரமித்துக் கொள்கின்றன. எப்படியெனில், எண்ணமானது அன்பின் பாத்திரமேற்பதால், எல்லாச் சிக்கல்களும், துயரங்களும் எழுகின்றன.

நீங்கள் அடுத்தவரைப் பற்றி நினைக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் அவரை நேசிக்கவில்லை என்று சொல்லுவீர்கள். ஆனால், அடுத்தவரைப் பற்றி நீங்கள் நினைக்கும்போது, அந்த நினைவும் எண்ணமும்தான் அன்பா ? நீங்கள் நேசிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிற ஒரு நண்பரைப் பற்றி நீங்கள் நினைக்கவில்லை யென்றால், எண்ணவில்லை என்றால், நீங்கள் கலக்கமும் திகிலும் அடைவீர்கள். இல்லையா ? இறந்துபோன உங்கள் நண்பரைப் பற்றி, நீங்கள் நினைக்கவில்லை யென்றால், நீங்கள் உங்களைத் துரோகி என்றும், அன்பற்றவர் என்றுமெல்லாம் கணித்துக் கொள்வீர்கள். அத்தகையதொரு நிலையை நீங்கள் அலட்சியம் என்றும், கொடூரமான மனநிலை என்றும் கருதுவீர்கள். அதனால், நீங்கள் அந்த நண்பரைப் பற்றி நினைவு கூரவும் எண்ணவும் தொடங்குகிறீர்கள்; புகைப்படங்கள் வைத்துக் கொள்கிறீர்கள்; கையாலும், மனத்தாலும் தீட்டப்பட்ட சித்திரங்கள் சேகரிக்கிறீர்கள். ஆனால், இப்படியெல்லாம் உங்களின் இதயத்தை மனத்தின் விஷயங்களால் நிறைப்பதால், அங்கே அன்பிற்கு இடம் இல்லாமல் போகிறது. நீங்கள் ஒரு நண்பருடன் இருக்கும்போது, அவரை நினைவு கூர்வதோ, அவரைப் பற்றி எண்ணுவதோ இல்லை. அவர் இல்லாத போதே, உங்கள் எண்ணம், அவர் தொடர்பான இறந்துபோன காட்சிகளையும் அனுபவங்களையும் மறுபடைப்பு செய்கிறது. இப்படி - கடந்து போனதற்கு, நிகழ்ந்து முடிந்ததற்கு, இறந்த காலத்துக்குப் புத்துயிர் அளிப்பது அன்பென அழைக்கப்படுகிறது. எனவே, நம்மில் பெரும்பாலோர்க்கு அன்பென்பது மரணம்; அன்பென்பது வாழ்க்கையை மறுப்பது. நாம் இறந்த காலத்தில் வாழ்கிறோம்; இறந்து போனவர்களோடு வாழ்கிறோம். அதனால் - நாம் அதனை அன்பென அழைத்தாலும் - நாமும் உயிரற்றவர்களே.

எண்ணத்தின் இயக்கம் எப்போதும் அன்பைத் தடுக்கிறது. எண்ணத்திற்கே உணர்ச்சிமிக்க சிக்கல்கள் உள்ளன, அன்பிற்கு இல்லை. எண்ணமே அன்பை அடைவதற்கான மாபெரும் தடையாகும். எதுவொன்றைக் குறித்தும், 'இது என்ன ' என்பதை உணர்ந்து அறிகிற உண்மை நிலைக்கும், 'இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் ' என்கிற நிலைக்குமான பிளவையும் பிரிவையும் எண்ணம் உருவாக்குகிறது. அறநிலையும், நல்லொழுக்கமும் இப்பிரிவை அடிப்படையாகக் கொண்டே இயங்குகின்றன. ஆனால், நீதியின்வழியொழுகும் ஒழுக்கமோ ஒழுக்கங்கெட்ட பாவமோ அன்பை அறிய இயலாது. அறத்தின் பாற்பட்ட இத்தகைய அமைப்பானது, சமூக உறவுகளைக் காப்பதற்காக, ஒன்றிணைப்பதற்காக, மனத்தால் உருவாக்கப்பட்ட அமைப்பாகும். அவ்வமைப்பு அன்பு இல்லை. மாறாக, சிமெண்ட்டைப் போல ஒரு கெட்டிப்படுத்தும் செயலே ஆகும். எண்ணம் அன்பிற்கு அழைத்துச் செல்வதில்லை; எண்ணம் அன்பினை வளர்ப்பதில்லை. ஏனெனில், தோட்டத்து செடியைப் போல அன்பை உரமிட்டு வளர்க்க இயலாது. அன்பினை வளர்க்க வேண்டும் என்கிற அவாவே எண்ணத்தின் செயல்தான்.

நீங்கள் விழிப்புடன் இருந்தால், உங்கள் வாழ்வில் எண்ணம் எவ்வளவு முக்கியமான பங்காற்றுகிறது என்பதை நீங்கள் கண்டுணரலாம். எண்ணத்திற்கென்று நிலையான ஓர் இடம் இருக்கிறது. ஆனால், அது எந்த விதத்திலும் அன்புடன் தொடர்புடையது அல்ல. எது எண்ணத்துடன் தொடர்புடையதோ, அதை எண்ணம் புரிந்து அறிந்து கொள்ளும்; ஆனால், எது எண்ணத்தைச் சார்ந்ததில்லையோ அதை மனம் கிரகித்தறிய இயலாது. அப்படியானால், அன்பு என்றால் என்ன என்று நீங்கள் கேட்கலாம். அன்பென்பது எண்ணம் இருக்கிற, இயங்குகிற நிலையில் இல்லாத நிலையாகும். ஆனால், அன்பை வரையறுக்கிற செயலே, எண்ணத்தின் இயக்கம்தான்; எனவே அது அன்பில்லை.

நாம் எண்ணத்தைப் புரிந்து கொள்ளவேண்டும்; எண்ணத்தின் மூலம் அன்பினை அடைய முயற்சிக்கக் கூடாது. எண்ணத்தை மறுதலிப்பது அன்பினைக் கொணர்வதில்லை. எண்ணத்தின் ஆழமான முக்கியத்துவத்தைப் புரிந்து கொள்ளும்போதே எண்ணத்திலிருந்து விடுதலை பிறக்கிறது. அதற்கு - ஆழ்ந்த தன்னறிவும், சுய ஞானமும் அத்யாவசியமானவை; வீணான உறுதிப்பாடும், மேலோட்டமான வலியுறுத்தலும் அல்ல. தியானம் - ஆனால் செக்குமாடு போல செய்ததைதே திருப்பிச் செய்வது அல்ல, விழிப்புணர்வு - ஆனால் வரையறைகள் அல்ல, ஆகியவை மனத்தின் வழிகளை வெளிக்கொணர்கின்றன. விழிப்புடன் இல்லாமலும், எண்ணத்தின் இயக்கத்தையும் வழிகளையும் அனுபவித்து உணராமலும், அன்பு என்கிற நிலை இருக்க இயலாது.

Tuesday, June 29, 2010

ஒரு கடவுள் குறிப்பு




*எண்களை
கூடியும் கழிக்கிறான்
மனிதன்
மனித எண்ணங்களை
கூட்டியும் கழிக்கிறான்
இறைவன்

*மண்ணில் மனிதனை
கண்டெடுத்தான்
இறைவன்
மனிதன் இறைவனை
கண்டெடுத்தான்
மண்களில்

*ஐயோ மனிதர்கள்
ஓட்டம் பிடிக்கும்
கடவுள்கள்
மதக்கலவரம்

*வேதங்கள் சொல்கிறது
நம்பிக்கையே கடவுளென்று
அதையும்  ஆராயிகிறான்
நம்பிக்கையற்றவன்

*கடவுள் இருக்கிறான்
ஆத்திகவாதிகள்
கடவுள் இல்லை
நாத்திகவாதிகள்
கடவுளை காட்டுகிறேன்
போலி மதவாதிகள்
நானே கடவுள்
பொருள் படைத்தவர்கள்
சென்றவர்கள் திரும்பியிருந்தால்
கேட்டுயிருக்கலாம்
யார் கடவுளென்று

*ஐவிரல்கள்
ஒரு கரத்தில்
பல மதங்கள்
ஒரு இறைவன்

*மனிதன் மேன்பட
மதம் சமைத்தான்
இறவன்
தன்னலம் மேன்படவே
மதம் சமைக்கிறான்
மனிதன்

*தூண்கள் இல்லா
வானம்
தண்ணீரின்றி
மிதக்கும் கிரகங்கள்
முடிவின்றி சுழலும்
காலம்
ஆயுளற்ற
ஜீவராசிகள்
இவ்  அத்தாச்சிகளில்
தன் இருப்பினை
பதிவு செய்கிறான்
இறைவன்.
*****************************

Monday, June 28, 2010

நலக்குறிப்பு




*மனிதர்களின் ஆரோக்கியம்
 நிரம்பி வழிகிறது
 மருத்துவமனைகளில்

*இன்று விடுமுறை
 வீடு திரும்பும்
 நோயாளிகள்
 நலக்குறைவில்
 மருத்துவர்

*சாப்பிடும் முன்
 என்னை கவனி
 கலாவதி
 மாத்திரைகள்

* அறிந்து கொள்ளுங்கள்
 உயிர்குடிக்கும் அரக்கர்களை
 போலி மருத்துவர்கள்

*உணர்ந்து கொள்ளுங்கள்
 உன் மனமே
 நோய்களின்
 பிறப்பிடமும்
 மறைவிடமும்

*புன்னகை தருணங்களில்
 சிரித்துவிடுங்கள்
 துன்ப தருணங்களில்
 அழுது விடுங்கள்
 நோய்விட்டுப் போகும்

*அதிகாலை எழுந்திடு
 இறைவனை வழிபடு
 கடமைகளை செய்
 அளவோடு உன்
 பகைமை தவிர்
 கூடி உறவாடு
 ஓடி விளையாடு
 நாட்குறிப்பில் எழுது
 நன்மை ,தீமைகளை
 ஆழ்ந்து தூங்கு
 நாளைய புலர்
 இனிமையாகும்.

அன்பு




எண்ணிலடங்கா
பெயருண்டு
அழைப்போரில்லை
உயிருண்டு
உருவமில்லை
உணர்வுகளுண்டு
உடலில்லை
புவி வாழ்
ஜீவராசிகளின்
ஆன்மாவிற்குள்
கலந்தவன்
மேலவன் கட்டளைப்படி
அவர்களை
ஆட்டிவைப்பதே
எனது பணி

Sunday, June 27, 2010

தமிழ் வளர்கிறது(தா)





செம்மொழி அரங்கம்
முன்னிரயிலோ
தமிழ் காவல்
புலவர்கள்
எவ்வூடகம்
தமிழ் வளர்க்கிறது
வீவாத கருத்தரங்கம்
மேடையேறி
மொழிந்தவர்களின்
இதழ்களில்
வெள்ளைச் சிங்காரியின்
ஆதிக்கம்
தமிழ் தாயின்
முண்டாசு கெட்டிய
முறுக்கு மீசைக்காரன்
இருந்திருதால்
இப்படி பாடியிருப்பான்
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே .......
நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே .......

Saturday, June 26, 2010

ஏழைக்குள் இறைவன்



விசித்திர உருக்களில்
வறுமை ஆடையுடுத்தி
பிச்சை பாத்திரமேந்தி
மிகச் சிறிதளவு
தருமம் கேட்டு
வருபவர்களை
துரத்துபவர்கள்
மறந்து போகிறார்கள்
வந்து போனது
இறைவன் என்று

மறந்த பிள்ளைகள்

செம்மொழி நடைபெறும்
மரியாதை ஊருக்கு
பிள்ளை மொழி
கேட்க வந்தாள்
தமிழ் தாய்
கவியரங்கில்
வீற்றிருந்த
கவிப்புலமைகளோ
தலைப்பு மறந்து
பாடினார்கள்
நாட்டின் முதல்மகனின்
புகழை மட்டும் ...

வம்பு பேச்சும் கவலையும்



வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Seris: 1 - J. Krishnamurthi])

ஒரு வினோதமான விதத்திலே வம்பு பேச்சுக்கும் (gossip) கவலைக்கும் எவ்வளவு ஒற்றுமையிருக்கிறது! இரண்டுமே சஞ்சலமான - அமைதியற்ற - மனத்தின் விளைவுகள் ஆகும். அமைதியைத் தொலைத்து சஞ்சலத்திலே சிக்கிக் கொண்ட மனத்திற்கு தொடர்ந்து மாறுகிற தோற்றங்களும் வெளிப்பாடுகளும் செயல்களும் தேவைப்படுகின்றன; அது தொடர்ந்து அடைக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்; ஆக்ரமிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்; நாள்தோறும் வளர்கிற கிளுகிளுப்பான கிளர்ச்சிகளையும், நிலைக்காத ஈடுபாடுகளையும் கொண்டிருக்க வேண்டும். வம்பு பேச்சானது மேற்சொன்ன எல்லாவற்றையும் உட்கொண்டிருக்கிறது.


செறிவின் (intensity), கருமமே கண்ணான கருத்துடைமையின் (earnestness) நேரெதிர்க் கோட்பாடு வம்பு பேச்சாகும். தன்னிடமிருந்து தான் தப்பிக்கும் பொருட்டே ஒருவர் அடுத்தவரைப் பற்றி இனிமையாகவோ வன்மமாகவோ பேசுகிறார்; தப்பித்தல், அமைதியற்ற தன்மைக்குக் காரணமாகும். தப்பித்தல் - அதன் அடிப்படை இயல்பிலேயே அமைதியற்றதுதான். அடுத்தவர் விஷயங்களைப் பற்றிய சிரத்தையும் ஈடுபாடும் பெரும்பாலோர் மனங்களை ஆக்ரமிக்கிறது. அத்தகைய ஈடுபாடே - விதவிதமான பத்திரிகைகளையும், எண்ணற்ற நாளேடுகளையும் - அவற்றின் மலிவான கிசுகிசுக்களோடும், கொலைகள் பற்றிய வர்ணனைகளோடும், விவாகரத்துகள் பற்றிய விவரங்களோடும் என்றெல்லாம் அவர்களைத் தேடிப் பிடித்துப் படிக்க வைக்கிறது.

மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்றறிய நாம் ஆர்வமும் முனைப்பும் காட்டுவது போல, மற்றவர்களைப் பற்றிய எல்லா விஷயங்களையும் முழுமையாக அறிய நாம் ஆவலுறுகிறோம். இதனால் - பகட்டில் இச்சை கொள்கிற தன்மையும், வெளித்தோற்றம் கண்டு மற்றவரை மதிப்பிடுகிற குணமும், அதிகாரத்தை வழிபடுகிற போக்கும் - மெல்லிய நுண்ணிய வடிவிலோ அல்லது மோசமான அநாகரிகமான வடிவிலோ - உண்டாகிறது. அதனால், நாம் மேலும் மேலும் புறவயப்படுத்தப்பட்டு, புறத்தோற்றங்களுக்கு மயங்கி, அகத்திலே வெறுமையும் சூன்யமுமாகிப் போகிறோம். எந்த அளவிற்குப் புறவயப்படுத்தப் படுகிறோமோ அந்த அளவிற்கு கிளுகிளுப்பான கிளர்ச்சிகளும், மனத்தடுமாற்றங்களும் எழுகின்றன. இதனால் - மனமானது ஒருபோதும் அமைதியடையாமல் அலைகிறது. அமைதியற்ற மனமானது பெரிதினும் பெரிதைத் தேடவோ, கண்டுபிடிக்கவோ வலுவற்றதாகும்.

வம்பு பேச்சு அமைதியற்ற மனத்தின் மொழியே ஆகும். ஆனால், வெறுமனே மெளனமாக இருப்பது மனச்சாந்தியின் அடையாளமும் இல்லை. சலனமற்ற அமைதியானது (Tranquillity) இச்சையை அடக்குகிற உபவாசமான புலனடக்கத்தாலோ, மறுதலிப்பினாலோ வருவதில்லை; அது, ஒவ்வொன்றைப் பற்றியும் 'இது என்ன ' என்று புரிந்து அறிந்து கொள்வதால் வருகிறது. 'இது என்ன ' என்பதனை அறியவும் புரிந்து கொள்ளவும் துரிதமான விழிப்பு நிலை தேவை. ஏனெனில், 'இது என்ன ' என்பது மாறாத அசைவற்ற ஒன்றல்ல.

கவலைப்பட வில்லையென்றால், நம்மில் பெரும்பாலோர் தாம் உயிருடன் இல்லையென்று உணர்கிறார்கள்; ஒரு பிரச்சினையாலோ, ஒரு பிரச்சினையுடனோ வதைபடுவது நம்மில் பெரும்பாலோர்க்கு உயிர்த்தன்மையின் அடையாளம் ஆகும். பிரச்சினை இல்லாத வாழ்க்கையை நம்மால் கற்பனை செய்ய இயலாது. எந்த அளவிற்கு ஒரு பிரச்சினையால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டு அல்லலுறுகிறோமோ, அந்த அளவிற்கு விழிப்புடனும் எச்சரிக்கையாகவும் இருப்பதாக நாம் நினைத்துக் கொள்கிறோம். பிரச்சினையைக் குறித்து, எண்ணம் உருவாக்குகிற நிலையான இறுக்கமும் படபடப்பும் - மனத்தை மங்கச் செய்து - உணர்ச்சிகளை உணராது மரத்துப் போனதாகவும், களைப்புற்றுத் தளர்ச்சியடைந்ததாகவும் மாற்றுகிறது.

ஏன் இடைவிடாத முன்யோசனையிலும், கவலையிலும் மூழ்கித் தவிக்கிறோம் ? கவலை பிரச்சினையைத் தீர்த்து விடுமா ? அல்லது, மனமானது அமைதியாக இருக்கும்போது, பிரச்சினைக்கான தீர்வு பிறக்குமா ? சொல்லப்போனால், பெரும்பாலோர்க்கு அமைதியான மனம் என்பது அவர்களைப் பயமுறுத்துகிற விஷயமாகும்; அவர்கள் அமைதியாக இருப்பதற்கு அஞ்சுகிறார்கள். ஏனெனில், அமைதியாக இருந்தால், அவர்களால் அவர்களுக்குள்ளே என்னென்ன தேடி கண்டடைய இயலும் என்பதை அந்த வானமே அறியும்! எனவே, கவலை தடுக்கிறது. கண்டுபிடிக்கத் தயங்குகிற - கண்டுணரத் தயங்குகிற - மனமானது எப்போதும் தற்காப்பு என்கிற நிலையிலேயே நீடிக்கிறது. அமைதியற்றத் தன்மையே அதன் தற்காப்பாகும்.

நிலையான பிரயாசையாலும், தொடர்ந்த பழக்கத்தாலும், சூழ்நிலைகளின் தாக்கத்தாலும் - மனத்தின் சுயநினைவுமிக்க படலங்கள் - சலனத்தால் கிளர்ச்சியுற்றும், அமைதியற்றும் உழல்கின்றன. தற்காப்பின் இன்னொரு வடிவமான - இத்தகைய மேலெழுந்தவாரியான ஆழமற்ற செயல்களையும், தடுமாற்றங்களையும் - நவீன வாழ்க்கை மேலும் ஊக்குவிக்கிறது. தற்காப்பு என்பது புரிந்து கொள்வதையும், அறிவதையும் தடுக்கிற எதிர்ப்பு விசை ஆகும்.

கவலையானது, வம்பு பேச்சைப் போலவே, செறிவான, கண்ணும் கருத்துமான வெளித் தோற்றமுடையது. ஆனால், கூர்ந்து நெருக்கமாக கவனித்தால், கவலையானது கவர்ச்சியினால் பிறக்கிறது என்பதையும், கண்ணுங் கருத்துமுடைமையால் அல்ல என்பதையும் ஒருவர் அறியலாம். கவர்ச்சியானது தினமும் மாறிக் கொண்டே இருக்கிறது. அதனால்தான், வம்பு பேசுகிற, கவலை கொள்கிற விஷயங்களும் மாறிக் கொண்டே இருக்கின்றன. மாறுதல் என்பது வெறும் முரண்பட்ட தொடர்ச்சிதான். மனத்தின் அமைதியற்ற தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளும்போதே, வம்பு பேச்சும் கவலையும் கைவிட்டுப் போகும். வெறும் புலனடக்கமோ, கட்டுப்பாடோ, ஒழுக்கமோ சலனமற்ற அமைதியைக் கொணர்வதில்லை. அவை, மனத்தை மேலும் சோர்வடையச் செய்து, மனத்தை உணர்வுகள் மரத்துப் போனதாகவும், குறுகிய வரையறைகளுக்குள் அடைக்கப்பட்டதாகவும் ஆக்கிவிடுகிறது.

குறுகுறுப்பான ஆர்வம் (curiosity) புரிந்து கொள்வதற்கான வழி அல்ல. புரிந்து கொள்ளுதல் சுய-அறிவினால் பிறக்கிறது. எவர் துன்புறுகிறாரோ அவர் குறுகுறுப்பான ஆர்வமுடையவர் அல்ல. மேலும், யூகிக்கத் தூண்டும் அதனின் உட்குறிப்போடு வெறும் குறுகுறுப்பான ஆர்வமானது சுயஅறிவிற்கான தடைக்கல்லே ஆகும். யூகித்தலும் - குறுகுறுப்பான ஆர்வத்தைப் போலவே - அமைதியற்ற தன்மையின் அடையாளம் தான். எனவே, அமைதியற்ற மனமானது, அது என்னதான் வரமும் திறமும் பெற்றிருந்த போதிலும், புரிந்து கொள்வதையும், அறிவதையும், அதனால் பிறக்கிற பேரின்பத்தையும் அழித்துவிடுகிறது.

********************************

Thursday, June 24, 2010

மனைவியின் காதலை



ஒவ்வொரு முறையும்
எழுத முனைந்து
தோற்றுத் திரும்புகிறேன்
நான் ..நான் ..என்று
முந்துகிறது எழுத்துக்கள்
காகித பற்றாகுறையால்
விண்ணை காகிதமாக்குகிறேன்
கடலும் வற்றிப்போனது
பேனா மையாகியதால்
தரணியெங்கும் அலைந்து
இரவல் கேட்கிறேன்
கவிஞர்களின்
கற்பனைகளை.....

Tuesday, June 22, 2010

அடையாளம் காண்கிற தற்காப்பு



வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள்: வரிசை 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி     [Commentaries on living - J. Krishnamurthi])

ஏன் நீங்கள் உங்களை இன்னொருவருடன் அல்லது ஒரு குழுவுடன், இயக்கத்துடன் அல்லது ஒரு தேசத்துடன் இணைத்து அடையாளம் காண்கிறீர்கள், அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறீர்கள் ? ஏன் நீங்கள் உங்களை கிறிஸ்துவர் என்றோ, இந்து என்றோ, பெளத்த மதத்தவர் என்றோ, எண்ணிக்கையில் அடங்காத மதப்பிரிவுகளின் ஏதேனும் ஒன்றைச் சேர்ந்தவர் என்றோ அழைத்துக் கொள்கிறீர்கள் ? அங்ஙனம் அவற்றுள் ஒன்றுக்குச் சொந்தம் கொண்டாடுகிறீர்கள் ? பாரம்பரியத்தாலோ, பழக்கத்தாலோ, உத்வேகத்தாலோ (impulse), பாரபட்சத்தாலோ (prejudice), மற்றவரைப் பார்த்து போலியாகவோ, சோம்பலாலோ - 'அதைச் சார்ந்தவர் ' என்றும் 'இதைச் சார்ந்தவர் ' என்றும் - மதப்பூர்வமாகவும், அரசியல்பூர்வமாகவும் - ஒருவர் தன்னை அடையாளம் காண்கிறார். அத்தகைய அடையாளம், ஆக்கபூர்வமான புரிந்து கொள்ளலுக்கும், விவேகத்திற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கிறது. அதற்கப்புறம், ஒருவர், தன்னுடைய இயக்கத்தின் தலைமைக்கோ, மதகுருவுக்கோ, ஆஸ்தான தலைவருக்கோ, வெறும் கைப்பாவை ஆகிவிடுகிறார்.


அன்றொரு நாள் - ஒருவர் தன்னைக் 'கிருஷ்ணமூர்த்தியைப் பின்பற்றுபவர் ' என்றும் - மற்றொருவரைக் குறிப்பிட்டு, அவர் - 'வேறொருவரை 'ப் பின்பற்றுகிற குழுவைச் சார்ந்தவர் என்றும் - சொன்னார். அப்படிக் குறிப்பிடும்போது, இவ்வாறெல்லாம் ஒருவரை அடையாளம் காண்பதில், அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில் இருக்கிற நோக்கத்தை, பொருளை, கஷ்டத்தை, சிக்கலை அவர் உணர்ந்திருக்கவில்லை. அவர் ஒரு தற்குறியோ அசடோ அல்ல; அவர் நிறையப் படித்தவர்; நாகரிகமும் நற்பண்புகளும் நிறைந்தவர். எனவே, முன்யோசனையில்லாமலோ, படிப்பறிவின்மையின் காரணமாகவோ அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லை. உணர்வுவயப்பட்டோ, மனவெழுச்சியின் காரணமாகவோ கூட அவர் அப்படிச் சொல்லவில்லை. மாறாக, தெளிவாகவும் தீர்மானமாகவும் அவர் அப்படிச் சொன்னார்.

ஏன் அவர் 'கிருஷ்ணமூர்த்தியைப் பின்பற்றுவரா 'க மாறினார் ? மற்றவர்களையும், சோர்வுண்டாக்குகிற குழுக்களையும், சலிப்புண்டாக்குகிற இயக்கங்களையும் அவர் ஏற்கனவே பின்தொடந்துப் பார்த்திருக்கிறார். கடைசியில் கிருஷ்ணமூர்த்தி என்கிற மனிதருடன் அவர் தன்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டிருக்கிறார். அவர் சொன்ன விதத்திலிருந்து, அவருடைய தேடலும், பயணமும் முடிந்ததெனத் தோன்றியது. அவர், ஒரு முடிவெடுத்து அந்த முடிவைச் 'சிக் 'கெனப் பிடித்துக் கொண்டதால், அந்த விஷயம் அவருக்கு முடிந்துபோன ஒன்றாகும். தன்னுடைய இடத்தை, தன்னுடைய அடையாளத்தை அவர் தேடிப் பிடித்து விட்டதால், வேறெதுவும் அவரை அவர் நிலையிலிருந்து மாற்ற முடியாது. இப்போது அவர் ஆற அமர ஒரு செளகரியமான செளந்தர்ய நிலையில் தன்னை இருத்திக் கொண்டு, இதுவரையில் சொல்லப்பட்டவைகளையும், இனி சொல்லப்படுபவற்றையும் ஆர்வத்துடன் பின்பற்றுவார்.

நாம் மற்றவருடன் இணைத்து நம்மை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் போது, அது அன்பினைச் சுட்டுகிறதா ? சொல்கிறதா ? அடையாளம் காண்பது சோதனையின் குறியீடா ? அன்பிற்கும் சோதனைக்கும், அடையாளம் முடிவு கட்டுவதில்லையா ? அடையாளம் காண்பது என்பது நிச்சயமாக - உடைமையை, சொந்தத்தை வலியுறுத்துகிற - சுவாதீனமே ஆகும். ஆனால், உரிமையானது அன்பினை திரஸ்கரிக்கிறது. இல்லையா ? உரிமை கொள்வது என்பது பாதுகாப்பின் பொருட்டும் உத்திரவாதத்தின் பொருட்டும் தானே. எனவே உரிமை கொள்வது ஒரு தற்காப்பின் வெளிப்பாடு - ஒருவர் காயப்படாமல் தடுக்க உதவுகிற வழிமுறை. ஆகவே, அடையாளம் காண்பதிலே - நுண்ணியதான அல்லது முரட்டுத்தனமான - ஓர் எதிர்ப்பு விசை இருக்கிறது. அன்பானது, தற்காத்துக் கொள்ள உதவுகிற எதிர்ப்பின் ஒரு வடிவமா ? பாதுகாப்பும், தற்காப்பும் இருக்கிற இடத்திலே அன்பு இருக்கிறதா ?

அன்பு மென்மையானது; பலவீனமானது; சுலபமாக வளையக் கூடியது; எளிதாக ஏற்றுக் கொள்கிற இயல்புடையது. அது நுட்பமான, எளிதில் உணரக்கூடிய உணர்வுகளின் மிக உன்னதமான வடிவமாகும். ஆனால், அடையாளம் காண்பது, ஓர் உணர்ச்சியற்ற, உணர்வுகளை மறுதலிக்கிற தன்மையே. ஒன்று மற்றொன்றை அழிக்கவல்லது என்பதால், அன்பும் அடையாளமும் இணைந்து இருக்கவோ, இயங்கவோ இயலாது. அடையாளம் காண்பது என்பது அடிப்படையில் எண்ணத்தின், சிந்தனையின் இயக்கமே. அதனால், மனமானது தன்னைப் பாதுகாத்துக் கொண்டு, அந்தப் பாதுகாப்பினால் விரிவடைகிறது. தான் விரும்பிய வண்ணம் ஆவதற்கு மனமானது கட்டாயம் எதிர்க்கவும், தற்காத்துக் கொள்ளவும் வேண்டும்; நிச்சயம், உரிமை கொள்ளவும், ஒதுக்கி விலக்கவும் வேண்டும். ஒன்றாக ஆகிற அந்த இயக்கத்திலே- மனம் அல்லது மனத்தால் சுட்டப்படும் 'தான் ' என்கிற சுயநிலை - வலிமையாகவும், உறுதியாகவும், திறமிக்கதாகவும் ஆகிறது. ஆனால், இது அன்பு இல்லை. அடையாளம், சுதந்திரத்தை அழிக்கிறது. சுதந்திரத்திலேயே, நுட்பமான, எளிதில் உணரக்கூடிய உணர்வுகளின் உன்னத வடிவம் (அன்பு) இருக்க இயலும்.

சோதனை செய்ய, அடையாளம் காண்கிற இயக்கம் தேவையா ? அடையாளம் காண்கிற செய்கை, விசாரணையையும், கண்டுபிடிப்பையும் முற்றிலும் நிறுத்திவிடுவதில்லையா ? உண்மை கொணர்கிற இன்பமானது, தன்னைக் கண்டுபிடிக்கிற சோதனையின்றி வர இயலாது. அடையாளம் கண்டுபிடிப்பை நிறுத்திவிடுகிறது. அடையாளம் காண்பது சோம்பலின் மற்றொரு வடிவமே. அது நம்மை நாம் அறியாமல், நம்மில் பிறரைக் காண்கிற அல்லது பிறரில் நம்மைக் காண்கிற செய்கையே ஆதலால் - பிறரின் பொருட்டு நாம் அனுபவிக்கிற அனுபவமே ஆகும். ஆகவே அது முற்றிலும் பொய்யானது, போலியானது.

உண்மையான அனுபவத்திற்கு, எல்லா அடையாளங்களும் களையப்பட வேண்டும். சோதனை செய்ய, சோதனைக்கு உட்பட, பயம் என்பதே இருக்கக் கூடாது. பயம் அனுபவத்தைத் தடுக்கிறது. பயம்தான் - மற்றவருடன், ஒரு குழுவுடன், இயக்கத்துடன், ஒரு கொள்கையுடன் என்றெல்லாம் - நம்மை அடையாளம் காண வைக்கிறது. பயம் எதிர்க்கப்பட வேண்டும்; நசுக்கப்பட வேண்டும். தற்காப்பு என்கிற நிலையிலே, எங்ஙனம், காற்றிலேறி விண்ணைச் சாடுகிற, கடல்கள் வென்று கால்கள் பதிக்கிற சாகசங்கள் செய்ய இயலும் ? உண்மையோ, சந்தோஷமோ தன்னையறிகிற, தன்னுள் நீள்கிற பயணங்கள் மேற்கொள்ளாமல் கிடைக்காது. நீங்கள் நங்கூரம் பாய்ச்சப்பட்டு நிறுத்தப்பட்டிருந்தால், உங்களால் எங்கும் போக இயலாது. அடையாளம் என்பது ஒரு புகலிடம். புகலிடத்திற்குப் பாதுகாப்பு தேவை. எது பாதுகாக்கப்படுகிறதோ அது விரைவில் அழிக்கப்படுகிறது. அடையாளம் சுய அழிவைக் கொண்டு வருகிறது. அதனாலேயே பல்வேறு அடையாளங்களுக்கிடையே நிலையான மோதல் நிகழ்ந்த வண்ணமிருக்கிறது.

எந்த அளவிற்கு ஓர் அடையாளம் கொண்டும் அல்லது ஓர் அடையாளம் மறுத்தும் நாம் துன்புறுகிறோமோ, அந்த அளவிற்கு புரிந்து கொள்வதற்கும், விவேகத்திற்கும் தடையேற்படுகிறது. அடையாளம் காண்கிற இயக்கத்தை - அது அகம் சார்ந்ததாயினும் சரி, புறம் சார்ந்ததாயினும் சரி - ஒருவர் உணர்ந்திருந்தால், புறத் தோற்றமும், வெளிப்பாடும் அகத் தேவைகளால் திட்டமிடப்படுகின்றன என்பதை அறிந்திருந்தால், உண்மையைக் கண்டுபிடிப்பதற்கும் அதனால் மகிழ்வுக்கும் வாய்ப்பிருக்கிறது. தன்னை மற்றொன்றுடன் அடையாளம் காண்பவர் - எல்லா உண்மைகளையும் கொணர்கிற - சுதந்திரத்தை ஒருபோதும் அறியவோ, காணவோ முடியாது.

***********

Sunday, June 20, 2010

கோபம்



எனக்கு எதிரானவன்
என்னுள் மறைந்த்திருக்கிறான்
அவ்வப்போது வெளிப்படுவான்
புயலினை போல்
புன்னகை தருணங்களில்
அகன்று நிற்பான்
அன்னியனாய்

Thursday, June 17, 2010

அம்மா...



*பெண்மையின்
 மூன்றெழுத்து
 மகுடம்

*என்ன ஆச்சிரியம் !!!!
 மூன்றெழுத்தில்
 ஒரு கவிதை

*எம்மொழியிலும்
 இனிக்கிறதே
 அவ்மூவெழுத்து

Tuesday, June 15, 2010

நாணம்


முலைப்பால் பருவத்தில்
 என் லீலைகளை
 உறவினர்களின் நகைப்பில்
 ஒளிரும் தருணம்
 என்னை ஒளித்துக்கொள்கிறேன்
 அம்மாவின் முந்தானைக்குள்

தேடல்



கிராமத்து வீதிகளில்
கண்ணாம்பூச்சி விளையாட்டில்
ஒளிந்திருந்த தெருக்கோடிகளில்
ஒரு முறை தேடிப்பார்க்கிறேன்
காலத்தில் துலைந்த்துபோன
பால்ய நாட்களை

அனுமதி


தென்றல்
என்னசொல்லியதோ
சரியென்று தலையசைத்தது
 மரக்கிளைகள்

காற்று



ஆடையின்றி குளிக்கையில்
அத்துமீறி நுழைகிறான்
அனுமதியின்றி தொடுகிறான்
என் அங்கங்களை


Monday, June 14, 2010

தூக்கு கயிறு


*என்னை நாடிவந்து
 என் இறுகலில்
 பிடைபிடைத்து
 உயிரை மாய்பவர்களிடம்
 எப்படிச் சொல்வேன்
 என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்
 என்று...


*அவர்களின்
 மரணத்திற்கு
 நான் காரணமாகிறேன்
 சாட்சியும் அளிக்கிறேன்
 என்னை யாருமே
 தண்டிப்பதில்லை ...


*கொலைகாரன் என்று
 தீர்ப்பளிக்கப்பட்டவனை
 கொலை செய்யும்
 எனக்கு என்ன
 பெயர் ...

Sunday, June 13, 2010

உனக்குள் நீ

உன்னை எழுதி
கவிஞனாக
உன்னை வரைந்து
ஓவியனாக
உன்னை செதுக்கி
சிற்ப்பியாக
உலக ஏட்டில்
கால பக்கங்களில்
உன்னை நீயே
பதிவு செய்துகொள்

Tuesday, June 8, 2010

தற்காப்பு


சந்தோஷ தருணங்களில்
சிறு ஐயத்தோடு
புன்னகைக்கிறது மனம்
துன்பதருணத்தில்
கண்ணீருக்கு வேலியாய்

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...