Saturday, July 31, 2010

இதயத்தின் எளிமை

இதயத்தின் எளிமை (Simplicity of the heart)

(வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: 1 - J. Krishnamurthi])

வானம் நிர்மலமாகத் திறந்தும், விசாலமாக விரிந்து நிறைந்தும் காட்சியளித்தது. விரிந்தகன்ற இறக்கைகளுடன் ஒரு பள்ளத்தாக்கிலிருந்து மற்றொரு பள்ளத்தாக்கிற்குச் சுலபமாய் மிதந்து செல்லும் பெரும் பறவைகளோ, கடந்து போகிற மேகங்களோகூட தென்படவில்லை. மரங்கள் நிசப்தத்தில் நின்றன. வளைந்து செல்கிற மலையின் மடிப்புகள் நிழலில் செழுமையாகத் தெரிந்தன. ஓர் ஆர்வமிக்க மான், அதன் துறுதுறுப்பால் உந்தப்பட்டு எங்களை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தது. பின், நாங்கள் நெருங்க நெருங்க திடாரென்று துள்ளிக் குதித்தோடியது. புதருக்குக் கீழே, பூமியின் நிறத்தில், தட்டையான வடிவத்தில் ஒரு தேரை தன் பிரகாசமான கண்களுடன் அசைவற்று நின்றிருந்தது. மேற்கே, மறைகின்ற சூரியனின் ஒளியில் மலைகள் எடுப்பாகவும் தெளிவாகவும் தெரிந்தன. மலைக்கு வெகு கீழே ஒரு பெரிய வீடு நின்றது. அதனுள் ஒரு நீச்சல் குளமும், நீச்சல் குளத்தில் ஆட்களும் இருந்தார்கள். வீட்டைச் சுற்றி ரசிக்கத்தக்க அழகான தோட்டமிருந்தது. அந்த இடம் வளமானதாகவும், தனித்து விலக்கி வைக்கப்பட்டதாகவும், பணக்காரர்களுக்கே உரிய விநோதமான சூழ்நிலை கொண்டதாகவும் இருந்தது. புழுதி கிளப்புகிற சாலையில் - மேலும் கீழே - வறண்ட நிலத்தில் அரைகுறையாகக் கட்டப்பட்ட குடிசை ஒன்று தெரிந்தது. ஏழ்மை, அழுக்கு மற்றும் கடும் உழைப்பாலான ஜீவனம் ஆகியவை இவ்வளவு தூரத்திலிருந்தே புலப்பட்டன. இவ்வளவு உயரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, இரண்டு வீடுகளுக்குமிடையே தூரம் அதிகமில்லை; அருவருப்பும் அழகும் ஒன்றையொன்று தொட்டுக் கொண்டிருந்தன.


இதயத்தின் எளிமையானது - உடைமைகளின் எளிமையை விடவும் - மிகவும் முக்கியத்துவம் உடையதும், பெரிதும் குறிப்பிடத்தக்கதும் ஆகும். ஒப்பிடும்போது, போதுமென்ற மனத்துடன் - குறைவான தேவைகளுடன் நிறைவுற்று வாழ்வது - ஒரு சுலபமான விஷயமே. வசதிகளை உதறுவதும், புகைப்பிடித்தலையும் மற்ற பழக்கங்களையும் கைவிடுதலும், இதயத்தின் எளிமையைச் சுட்டவில்லை. உடைகள், வசதிகள், திசைதிருப்பல்கள் (distractions) ஆகியவை நிரம்பியுள்ள உலகிலே - இடுப்பிற்கு மட்டுமே தேவையான அரையாடையை அணிவது - விடுதலை பெற்ற ஜீவனின் அடையாளத்தைச் சொல்லவில்லை. உலகத்தையும், லோகாயுத வழிகளையும் கைவிட்டுவிட்ட ஒரு மனிதர் இருந்தார்; ஆனால், அவரது வேட்கைகளும், பெருங்கனவுணர்வுகளும் அவரை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தன; அவர் ஒரு சன்னியாசியின் உடை தரித்திருந்தார், ஆனால் அவருக்கு அமைதியென்றால் என்னவென்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அவர் கண்கள் முடிவற்று தேடி அலைந்து கொண்டிருந்தன; அவர் மனம் எப்போதும் சந்தேகங்களிலும் நம்பிக்கைகளிலும் பிளவுண்டும் இருந்தது. புறவயமாக - நீங்கள் கட்டுப்படுகிறீர்கள்; உதறுகிறீர்கள்; படிப்படியாக இறுதி முடிவை அடைவதற்காக உங்கள் வழியை கட்டமைக்கிறீர்கள். நீங்கள் எப்படி இதை அல்லது அதைக் கைவிட்டுள்ளீர்கள், நீங்கள் எப்படி உங்கள் நடத்தையைச் கட்டுப்படுத்திச் செப்பனிடுகிறீர்கள், நீங்கள் எவ்வளவு சகிப்புத்தன்மையும், அன்பும் நிறைந்தவர் மற்றும் இன்னபிற என்றெல்லாம் - உங்கள் சாதனையின் வளர்ச்சியை - நற்பண்பினை அடைப்படையாகக் கொண்டு அளவிடுகிறீர்கள். நீங்கள் மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தும் கலையில் தேர்கிறீர்கள்; அப்புறம் - காட்டிற்குள் அல்லது மடாலயத்திற்குள் அல்லது இருள் நிறைந்த ஓர் அறைக்குள் தியானிக்கப் பின்வாங்குகிறீர்கள். உங்கள் நாட்களை பிரார்த்தனைகளிலும், கண்காணிப்பிலும் செலவிடுகிறீர்கள். புறவயமாக - உங்கள் வாழ்க்கையை இவ்வாறு எளிமையாக்கிக் கொள்கிறீர்கள். இத்தகைய முன்யோசனைமிக்க மற்றும் திட்டமிடப்பட்ட ஏற்பாட்டின் மூலம் நீங்கள் இவ்வுலகைச் சாராத ஒரு பேரின்பத்தை அடையலாம் என்று நம்புகிறீர்கள்.

ஆனால், புறவயமான கட்டுப்பாடு மற்றும் தணிக்கை செய்யப்பட்ட இசைவு ஆகியவற்றால், உண்மைநிலையை (reality) அடைய இயலுமா ? புறவயமான எளிமை - வசதிகளைத் தள்ளி வைக்கிற தன்மை - தேவையென்பது தெளிவென்றாலும் - இத்தகைய சைகைகள் (gestures) - உண்மைநிலையின் கதவுகளைத் திறக்குமா ? வசதிகளிலும் வெற்றிகளிலும் நிரப்பப்பட்டிருக்கும்போது மனமும் இதயமும் பாரம் சுமக்கின்றன.. எனவே, பயணிப்பதற்கு சுதந்திரம் தேவை. ஆனால், நாம் ஏன் இத்தகைய புறவயமான சைகைகள் குறித்து மிகவும் சிரத்தை கொண்டிருக்கிறோம் ? நாம் ஏன் நமது நோக்கங்களைப் புறவயமான சைகைகளால் சொல்வதற்கு இவ்வளவு ஆர்வமாக உறுதிபூண்டிருக்கிறோம் ? இவையெல்லாம் - தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்கிறோமோ (self-deception) என்னும் பயத்தாலா அல்லது மற்றவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் என்னும் எண்ணத்தாலா ? நாம் ஏன் நம்முடைய நேர்மை பற்றி நமக்கே நம்பிக்கை ஊட்டிக் கொள்ள விரும்புகிறோம் ? மொத்தப் பிரச்னையுமே - 'ஒன்றை ' உறுதிப்படுத்துவதிலும், 'ஒன்றாக ஆக வேண்டும் ' என்று நமக்குத் தருகிற முக்கியத்துவத்தில் நம்பிக்கை கொள்வதிலுமே இருக்கிறது இல்லையா ?

'ஒன்றாக ஆகவேண்டும் ' என்கிற வேட்கையே பெருஞ்சிக்கலின் ஆரம்பம் ஆகும். 'ஒன்றாக ஆகவேண்டும் ' என்று எப்போதும் நம்மை ஆட்கொள்கிற வேட்கையே - அது அகவயமானது ஆனாலும் சரி அல்லது புறவயமானது ஆனாலும் சரி - நம்மை ஒன்றைக் கொள்ளவும் அல்லது உதறித்தள்ளவும், பண்படுத்தி வளர்க்கவும் அல்லது தடுக்கவும் செய்கிறது. காலம் எல்லாவற்றையும் திருடிக் கொள்கிறது என்பதைப் பார்ப்பதால், நாம் காலமற்ற நிலையைப் பற்றிக் கொள்ள விரும்புகிறோம். பற்றுதல் (Attachment) அல்லது விலக்குதல் (Detachment) மூலமாக நடக்கிற - 'ஒன்றாக ஆகவேண்டும் ' என்கிற இந்தப் போராட்டத்தை - அது நேர்மறையாக இருந்தாலும் சரி அல்லது எதிர்மறையாக இருந்தாலும் சரி - புறவயமான சைகைகள், கட்டுப்பாடுகள் அல்லது பயிற்சிகள் முலம் ஒருபோதும் தீர்க்க முடியாது. ஆனால், இந்தப் போராட்டத்தைப் பற்றிப் புரிந்து கொள்ளூதல் - அகவயமான மற்றும் புறவயமான சேகரிப்புகள் மற்றும் அவற்றின் முரண்பாடுகளிலிருந்து - இயற்கையாகவும் தன்னிச்சையாகவும் விடுதலையைக் கொணரும். ஒன்றை விலக்குதலின் மூலம், உண்மை நிலையை அடைய இயலாது; எந்த வழியின் மூலமும் அடைய முடியாத விஷயம் அது. எல்லா வழிகளும், எல்லா முடிவுகளும் பற்றுதலின் ஒரு வடிவமே; உண்மைநிலை பிறக்க அவை யாவும் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.

Thursday, July 29, 2010

அன்பின் மெய்




அன்பிற்கு உருவம்சமைத்து
பெயர்களால் பிரிவுபடித்தி
வேலி எல்லையிட்டும்
அதற்குள் தன்
வாழ்க்கையை தேடும்
மனித இனங்கள்
இறை வேதங்களில்
சொல்லப்பட்ட அன்பின்
ஆழ்பொருளை   அறிந்திடாமலே
மாண்டுபோகிறார்கள்
உலகை ஆளுகிற
உருவமற்ற அன்பினை
உருவங்களில் அல்ல
உணர்வுகளில் அறிந்துகொள்ளுங்கள்

Wednesday, July 28, 2010

உனது வருகையில்



இதுவரை கடந்துவந்த
பாலைவன நிலத்தில்
ஈன்றவர்கள்
திருமண வேலிட `
அன்பெனும் நீரூற்றி
புன்னகை விதைதூவி
பசுமையாகினாய்
 ஊரைச்சுற்றிய காற்றை
உன் வருடலால்
தேன்றலக்கினாய்
நாத்திகவாதியை
உனது அன்பால்
கடவுள் பக்தனாகினாய்
கடிதம் கூட
எழுதத் தெரியாதவனை
உனது உள்ளழகால்
கவிஞனாக்கினாய்
மூடிய கரங்களை விரித்து
ஈகையினை கற்றுக்கொடுத்தாய்
உன் நகைச்சுவைகளால்
புன்னகைக்க செய்தாய்
உன் காட்சிகளில்
என் விழிகளுக்கு
வண்ணங்கள்காட்டினாய்
எழுகிற ஒலிகளை
மேல்லிசையாக்கினாய்
ஒழுங்கற்ற தினச்செயல்களை
உன் அழகிய குணங்களால்
சீரமைத்தாய்
உன்னுடனான தனிமைகளில்
உன் விரல் ஸ்பரிசத்தால்
உறங்கிக்கொண்டிருந்த
ஆண்மை உணர்வுகளை
உயித்தெழுப்பி அடிமையாகினாய்
உலகில் என்வருகைக்கான
வாழ்வியல் அர்த்தங்களை
மெய்ப்படுத்தினாய்
உனது வருகையில்
உனக்குள் தொலைத்தேன்
என்னை

Tuesday, July 27, 2010

பாவம் மனிதன்



விடியல்களில்  சமூகத்திற்குள்
இறங்கிச் செல்கிறவன்
சந்திக்கிற நிகழ்வுகளில்
மதியும் மனமும்
தர்க்கித்துகொள்ள
நிலைகுலைந்து
சீர்குலைந்து கழிக்கிற
நாழிகை தருணங்களில்
பாவம் மனிதன்
என்று சிரித்துக்கொடே
சோதனை ஆயுதத்தால்
மேலிருந்து ஆட்டிப்படைக்கிறான்
இறைவன்

Monday, July 26, 2010

பகிர்ந்துகொள்




சந்தோஷ தருணத்தில்
புன்னகைத் துளியும்
துன்ப தருணத்தில்
ஆறுதல் துளியும்
வாழ்பவனுக்கு
நம்பிக்கைத் துளியும்
இறந்தவனுக்கு
சிறு கண்ணீர்த் துளியும்
உன்னை சுற்றிய
மனித உறவுகளோடு
இத்துளிகளை  பகிர்ந்துகொள்
அவர்களின் உள்ளத்தில்
அன்புத்துளியாய்
இறைவன் உன்னை
வைத்திருப்பான் ...........

நற்பண்பு

நற்பண்பு (Virtue)

(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை : 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: 1 - J. Krishnamurthi])

கடல் ஆரவாரமற்று அமைதியாக இருந்தது; வெள்ளை மணல்களை வெகு அரிதாகவே சிற்றலைகள் தொட்டன. விரிந்த வளைகுடாவைச் சுற்றி, வடபுறம், நகரம் இருந்தது. தெற்கே, ஈச்ச மரங்கள் கடலைத் தொடுமளவு நெருங்கி நின்றன. ஆழமற்ற நீர்ப்பரப்பினுள் நின்ற மணல்மேட்டிற்குப் பின், ஆழம் நிறைந்த கடலிலே சுறாக்கள் தென்பட ஆரம்பித்தன. அவற்றுக்குப் பின்னே மீனவர்களின் - வலிமையான கயிற்றினால் கட்டப்பட்ட மரத்துண்டுகளாலான - கட்டுமரங்கள் தெரிந்தன. அவை ஈச்ச மரங்களுக்கு தெற்கேயிருந்த ஒரு சிறு கிராமத்தை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தன. சூரிய அஸ்தமனம் மிகவும் சிலாகிக்கத்தக்கதாய் இருந்தது; அது எல்லோரும் எதிர்பார்க்கக் கூடிய திசையிலே நிகழவில்லை - மாறாக கிழக்கிலே நிகழ்ந்தது; அது ஒரு நேரெதிர் சூரிய அஸ்தமனம் ஆகும். மிகப்பெரிய மற்றும் பல வடிவங்களாலான மேகங்கள், நிறமாலையின் எல்லா நிறங்களாலும் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தன. அது ஒரு மிகவும் அருமையான -அதே நேரத்தில், காண்போருக்கு ஏறக்குறைய ஒருவிதமான அவஸ்தையை உண்டாக்குகிற காட்சி. கடல்நீர் ஒளிமிகுந்த நிறங்களையெல்லாம் உள்வாங்கி, பின் அவற்றால் தொடுவானத்திற்கு ஒரு கண்கவரும் நேர்த்தியான பாதையமைத்திருந்தது.


வெகுச்சில மீனவர்கள் நகரத்திலிருந்து தங்கள் கிராமத்திற்கு திரும்பி நடந்துபோய்க் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால், கடற்கரை ஏறக்குறைய வெறிச்சோடி, நிசப்தமாயிருந்தது. ஒற்றை நட்சத்திரம் மேகங்களுக்கு மேலே தெரிந்தது. நாங்கள் திரும்பி நடந்தபோது, ஒரு பெண்மணி எங்களுடன் சேர்ந்தபடி, முக்கியமான விஷயங்கள் குறித்தெல்லாம் பேசத் தொடங்கினார். அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட அமைப்பைச் சேர்ந்தவர் என்றும் அவ்வமைப்பின் உறுப்பினர்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து வாழ்விற்கு அடிப்படையான நற்பண்புகளைத் தியானித்து, பண்படுத்தி வளர்ப்பதாகவும் அவர் சொன்னார். அங்கே, ஒவ்வொரு மாதத் தொடக்கத்திலும், ஒரு நற்பண்பு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு, அதற்குப் பின் வருகிற நாட்களில் அது பண்படுத்தி வளர்க்கப்பட்டு, நடைமுறையில் செயல்படுத்தப்பட்டது. அவருடைய நடத்தை மற்றும் பேச்சிலிருந்து, அவர் சுயக்கட்டுப்பாட்டைக் (self-discipline) கற்றுத் தேர்ந்தவர் என்றும், ஆனால் அவரின் மனநிலையுடனும், நோக்கங்களுடனும் இணங்காதவர்களிடம் ஓரளவு சகிப்புத்தன்மையற்றவர் என்றும் தோன்றியது.

நற்பண்பு என்பது இதயத்தைச் சார்ந்தது - மனத்தை அல்ல. மனமானது நற்பண்பைப் பண்படுத்தி வளர்க்கும்போது, அது ஒரு கபடம் நிறைந்த திட்டமிடல் ஆகும்; அது ஒரு தற்காப்பு - சூழ்நிலைக்கேற்ப புத்திசாலித்தனமாக அனுசரித்துப் போதல். சுய-பூரணத்துவம் (Self-Perfection) என்பதே நற்பண்பை மிகவும் நிராகரித்தல் ஆகும். பயம் இருக்கிற இடத்திலே நற்பண்பு எப்படி இருக்க முடியும் ? பயமானது மனத்தைச் சார்ந்தது - இதயத்தை அல்ல. பயமானது தன்னை - நற்பண்பு, கெளரவம், இணக்கம், தொண்டு மற்றும் இன்னபிற என்று பலவிதமான வடிவங்களில் மறைத்துக் கொள்கிறது. உறவுகளிலும், மனத்தின் செயற்பாடுகளிலும் பயம் எப்போதும் உயிர் வாழ்கிறது. மனமானது அதன் செயற்பாடுகளில் இருந்து தனித்துப் பிரிந்த ஒன்றல்ல - ஆயினும் மனம் தன்னைப் பிரித்துக் கொள்கிறது; அதன்மூலம் மனமானது தனக்குத் தொடர்ச்சியையும் நிலையானத்தன்மையையும் (permanence) அளித்துக் கொள்கிறது. ஒரு குழந்தை பியானோவைப் பழகுவது போல - தன்னை மேலும் நிரந்தரமாக்கிக் கொள்ளவும், வாழ்க்கையைச் சந்திப்பதற்கு வலுவாக்கிக் கொள்ளவும், அல்லது தான் எதை மிகவும் உன்னதம் (the highest) என்று நினைக்கிறதோ அதை அடைவதற்காகவும் - மனம் மிகவும் தந்திரத்துடன் நற்பண்பைப் பயில்கிறது. வாழ்க்கையைச் சந்திக்க நிச்சயம் குறை காணக்கூடிய பலவீனம் (vulnerability) வேண்டும் - சுய-உறையிலிடப்பட்ட (self-enclosing) நற்பண்பு என்கிற மதிப்பிற்குரிய சுவர் அல்ல. மிகவும் உன்னதமான ஒன்று அடையப்பட முடியாதது; அதை அடைய எந்த வழியும் இல்லை; அதை அடைய கணக்கிடப்பட்ட படிப்படியான வளர்ச்சி முறைகள் இல்லை. உண்மை தானாக வரவேண்டும், நீங்கள் உண்மைக்குப் போக முடியாது, உங்களின் பண்படுத்தி வளர்க்கப்பட்ட நற்பண்பு உங்களை உண்மைக்கு அழைத்துச் செல்லாது. நீங்கள் எதை அடைகிறீர்களோ, அது உண்மை அல்ல; மாறாக அது உங்களின் சொந்த சுயப்-பிதுக்கமான (self-projected) ஆசைதான். ஆனால், உண்மையில் மட்டும்தான் பேரானந்தம் இருக்கிறது.

தன் சுய-சாசுவதமானத் தன்மையில் (self-perpetuation) இயங்குகிற மனத்தின் தந்திரமான பொருந்திப்போதல் (adaptability), பயத்தை நிலைநிறுத்துகிறது. இந்தப் பயம் தாம் மிகவும் ஆழமாக நிச்சயம் புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும் - எப்படி நற்பண்புடையவராயிருத்தல் என்பதல்ல. ஓர் ஆழமற்ற மனம் நற்பண்பைப் பயிற்சி செய்யலாம்; ஆனால் அது அப்போதும் ஆழமற்றதாகவே இருக்கிறது. அப்போது - நற்பண்பு என்பது மனத்தின் ஆழமற்றத்தன்மையிலிருந்து ஒரு தப்பித்தலே ஆகும்; ஆழமற்ற மனமானது அப்படிச் சேகரிக்கிற நற்பண்புகளும் ஆழமற்றவையாகவே இருக்கும். இந்த ஆழமற்றத் தன்மையைப் புரிந்து கொள்ளாவிட்டால், அப்புறம் எப்படி உண்மைநிலையைப் (reality) புரிந்து கொள்ள முடியும் ? ஓர் ஆழமற்ற நற்பண்புடைய மனமானது எப்படி, அளவிடமுடியாத்தன்மைக்குத் தன்னைத் திறந்து வைக்க இயலும் ?

மனத்தின் இயக்கத்தைக் கிரகித்துக் கொள்ளும்போது - 'நான் என்கிற நிலை 'யைப் (self) புரிந்து கொள்ளும்போது - அங்கே நற்பண்பு பிறக்கிறது. நற்பண்பு என்பது சேகரித்து வைக்கப்பட்ட எதிர்ப்பல்ல.; அது தன்னிச்சையான விழிப்புநிலையும், எதுவொன்றைக் குறித்தும் 'இது என்ன ' என்று புரிந்து கொள்ளுவதுமாகும். மனம் எதையும் புரிந்து கொள்ள முடியாது; அது புரிந்து கொள்ளப்பட்ட விஷயங்களைச் செயலாக மாற்றக் கூடும்; ஆனால், அதற்குப் புரிந்து கொள்கிற திறமை இல்லை. புரிந்து கொள்வதற்கு முழுமையான அங்கீகரித்தலும், ஏற்றுக் கொள்ளுதலும் தேவை. அவற்றை மனம் அமைதியாக இருக்கும்போது மட்டுமே இதயம் தர இயலும். மனத்தின் அமைதியானது தந்திரமான திட்டமிடலினால் விளைவதல்ல. அமைதிக்கு ஆசைப்படுவது என்பது முடிவற்ற முரண்பாடுகளும், வலியும் நிறைந்த சாதனை என்கிற சாபமாகும். 'ஒன்றாக ஆக வேண்டும் ' என்பதான அடங்காத ஆசை - அது நேர்மறையானதாக அல்லது எதிர்மறையானதாக இருந்தாலும் - இதயத்தின் நற்பண்பைத் தடுக்கிறது. நற்பண்பு என்பது முரண்பாடும் சாதனையும் அல்ல; நீடித்தப் பயிற்சியும் அதன் விளைவும் அல்ல; மாறாக, அது - சுயப்பிதுக்கத்தினால் விளையும் ஆசைகள் மற்றும் அவற்றின் விளைவுகள் என்கிற நிலையில் இல்லாத ஒன்றாகும். ஒன்றாக ஆக வேண்டும் என்கிற போராட்டம் தொடர்கிற வரை, அங்கே நற்பண்பு இல்லை. ஒன்றாக ஆகவேண்டும் என்கிற போராட்டத்தில், எதிர்ப்பும் நிராகரிப்பும் இருக்கிறது, இந்திரிய நிக்ரகமும் கைவிடுதலும் இருக்கிறது. ஆனால், இவற்றையெல்லாம் விட்டு வெளிவருவது நற்பண்பல்ல. நற்பண்பு என்பது ஒன்றாக ஆகவேண்டும் என்கிற அடங்காத ஆசையிலிருந்து விடுபடுகிற சுதந்திரத்தின் சலனமற்ற அமைதியாகும். இந்தச் சலனமற்ற அமைதி இதயத்திலிருந்து வருவது - மனத்திலிருந்து அல்ல. பயிற்சி, நிர்ப்பந்தம், எதிர்ப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் மனமானது தன்னை நிதானப்படுத்திக் கொள்ளலாம்; ஆனால், அத்தகைய ஒழுக்கமானது இதயத்தின் நற்பண்பை அழித்து விடுகிறது. இதயத்தின் நற்பண்பின்றி - அங்கே அமைதியில்லை, அங்கே பரமானந்தம் இல்லை. ஏனெனில், இதயத்தின் நற்பண்பு என்பது எதையும் புரிந்து கொள்ளுவதாகும்.

Sunday, July 25, 2010

இறைவனின் முன்அறிவிப்பு




ஓ.... ஆத்மாவே
உனக்கு உயிரூட்டி
உடல் சமைத்து
உறவு வேலிபினைத்து
மண்ணுலகம் அனுப்புகிறேன்
நான் அருளிய
என் படைப்புக்கள்
குவிந்தும் சிதறியும்
கிடக்கிற அவ்வுலகில்
வின்னுலகிற்க்கான
மறு அழைப்பு
வரும் வரை
வசிக்கிகிற உடலுடனும்
வாழ்க்கை பயனத்தின்மூலமும்
உன் அழகிய
தேடல்களால்
இரு உலகிலும்
உன்னை நீ
அடையாளப்படுத்திக்கொள்

Wednesday, July 21, 2010

கெளரவம்

கெளரவம் (Respectability)

பரிசு



தாய்மடி தருணங்களில்
ஈன்றவர்களிடம்
வாய்மொழியில் கற்றும்
அறிவைத் தேடி
பள்ளியறை ஏடுகளில்
குருநாதர் வழிகற்றும்
அறியாமை இருளிலிருந்து
மெய்யெனும் ஒளிரூட்டிய
தாய்த் தமிழ்மொழிக்கு
அவளுடனான என்
காதலின் பரிசாக
சிதறிய எழுத்துகளை
வர்ணை நூல்கோர்த்து
கவிதையென்னும்
மாலை சமர்ப்பிக்கிறேன்

Tuesday, July 20, 2010

என்செய்வேன்




உயிர் அளித்த
பெற்றவர்கள்
உறவு தந்த
மனைவி
வம்சம் தொடரும்
பிள்ளைகள்
உரிமை சொல்லும்
உறவுகள்
கை கொடுத்த
தோழர்கள்
இல்லாத சில
உயிர் வாழ்கிற
தனிமைத் தருணங்கள்
உயிர் உருகும்
கோர வாழ்வியலின்
ரணமான நாழிகைகள்
என்செய்வேன்
இவர்களற்ற இறுதிநாளின்
தனிமைகளில்...?

Sunday, July 18, 2010

அனுபவித்தல்

அனுபவித்தல் (Experiencing)

(வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: 1 - J. Krishnamurthi])

பள்ளத்தாக்கில் நிழல் படிந்திருந்தது. மறைகின்ற சூரியன் மலை முகடுகளை உச்சிமோந்து கொண்டிருந்தான். மலை முகடுகளின் உள்ளிருந்து மாலையின் ஜ்வலிப்பு வெளிவருவது போலிருந்தது. நீண்ட பாதையின் வடபுறத்தில், மலைகள் - தீயினால் பொசுக்கப்பட்டதால், ஆடையற்று நிர்வாணமாகவும், மலட்டுத்தன்மை கொண்ட வறண்ட நிலங்களாகவும் தெரிந்தன. பாதையின் தெற்கே, பசுமை நிறைந்தும் புதர்கள் மண்டியும் மரங்கள் அடர்ந்தும் குன்றுகள் தெரிந்தன. பாதை நேராக, நீளமான, அழகான பள்ளத்தாக்கை இரண்டாகப் பிரித்தவாறு ஓடியது. அந்த மாலைப் பொழுதிலே, மலைகள் மிக அன்யோன்யமாகவும், 'நிஜமா ' என்று வியக்கும்படியாகவும், மிகவும் மென்மையாகவும், இளமையாகவும் தோற்றமளித்தன. உயரே வானத்தில், பெரும் பறவைகளான வல்லூறு போன்றவை முயற்சியேதுமின்றி பறப்பது போன்று லாவகமாக வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. அணில்கள் சாவதானமாக சாலையைக் கடந்தன. தூரத்து விமானத்தின் மெல்லிய நாதம் கேட்டது. சாலையின் இருமருங்கிலும் நன்கமைக்கப்பட்டு, பராமரிக்கப்பட்டு வரும் ஆரஞ்சு தோட்டங்கள் இருந்தன. சூடு பறத்திய நாளுக்குப் பின், வானின் செக்கர் மணம் செறிந்திருந்தது; அதைப் போலவே, சூரியன் சுட்ட பூமியும் அதன் புற்களின் வாசமும். ஆரஞ்சு மரங்கள் அவற்றின் பிரகாசிக்கிற பழங்களுடன் இருண்டிருந்தன. எங்கோ காடை அழைக்கிற சத்தம். 'ரோட் ரன்னர் ' (கலிபோர்னியாவிலிருந்து, மெக்ஸிகோ உள்ளிட்ட, டெக்ஸாஸின் கிழக்குப் பகுதிவரை, பசுமை நிறைந்தப் பிரதேசங்களில் வாழ்கிற, சேவலையொத்த ஆனால் குயிலினத்தைச் சேர்ந்த, அதன் வேகமான ஓட்டத்திற்குப் புகழ்பெற்ற ஒரு பறவை) ஒன்று புதருக்குள் ஓடி மறைந்தது. ஒரு பெரிய பாம்பையொத்த ஓணான், நாயைக் கண்டுப் பதற்றமடைந்து, காய்ந்து போன சருகுகளுக்குள் ஊர்ந்து நெளிந்தோடியது. அந்த மாலையின் சாந்தம் மலைகளெங்கும் மெதுவாக ஊர்ந்து விரவி நின்றது.


அனுபவம் வேறு, அனுபவித்தல் (அனுபவிக்கிற நிலை) வேறு. அனுபவமானது அனுபவிக்கிற நிலைக்கு இடையூறாகும். மேலும், அனுபவமானது - அது எவ்வளவுதான் இனிமையாதாகவும் அல்லது மோசமானதாகவும் இருந்தாலும் - அனுபவித்தல் என்கிற நிலை மலர்வதைத் தடுக்கிறது. அனுபவம் என்பது ஏற்கனவே காலம் என்கிற வலைக்குள் சிக்கிக் கொண்ட ஒன்று; அது ஏற்கனவே இறந்த காலமாகிவிட்ட ஒன்று; அது நிகழ்காலத்தின் மறுமொழியாக மட்டுமே உயிர்பெறுகிற இறந்த காலத்தின் நினைவு. வாழ்க்கை என்பது நிகழ்காலம்; அது அனுபவம் இல்லை. அனுபவத்தின் கனமும் வலிமையும் நிகழ்காலத்தின் மீது நிழலாய் விழுகிறது; அதனால், அனுபவித்தல் அனுபவமாகிறது. மனம் அனுபவம் ஆகும். மனம் அறிந்த ஒன்றாதலால் - அறிந்த நிலை - எப்போதும் அனுபவிக்கிற நிலையில் இருக்க இயலாது. ஏனெனில், அது அனுபவிக்கிற எதுவுமே அனுபவத்தின் தொடர்ச்சியே ஆகும். மனத்திற்குத் தொடர்ச்சி மட்டுமே தெரியும். எனவே, அதன் தொடர்ச்சி தொடர்கிற வரை, அது எப்போதும் புதியதைப் பெற இயலாது. எது தொடர்ச்சியானதோ அது ஒருபோதும் அனுபவிக்கிற நிலையில் இருக்க இயலாது. அனுபவமானது - அனுபவம் அற்ற நிலையான - அனுபவித்தலுக்கு அழைத்துச் செல்கிற வழியில்லை. அனுபவிக்கிற நிலை பிறக்க, அனுபவம் இருத்தலாகாது.

மனமானது அதன் சொந்த சுய-பிதுக்கத்தையே (self-projection) - அறிந்த ஒன்றையே - வரவேற்க இயலும். மனமானது அனுபவத்தை நிறுத்தாத வரை, அறிவுக்கெட்டாத நிலையை (unknown) அனுபவிக்கிற நிலை பிறக்காது. எண்ணமே அனுபவம் பேசுகிற மொழியாகும். ஆனால், எண்ணம் நினைவின் மறுமொழியாகும். எவ்வளவு காலத்திற்கு எண்ணம் குறுக்கிடுகிறதோ, அவ்வளவு காலத்திற்கு அனுபவித்தல் நிகழாது. அனுபவத்திற்கு முடிவு கட்ட எந்த வழியும், எந்த முறையும் இல்லை. ஏனெனில், அத்தகையதொரு எந்த வழியும், அனுபவித்தலுக்குத் தடையாகும். முடிவை அறிவது என்பது தொடர்ச்சியை அறிவது ஆகும். எனவே, முடிவுக்கு வழி காண்பது என்பது தொடர்ச்சியை நிலைநிறுத்துவதே ஆகும். சாதிக்கிற ஆசை மங்கி மறைய வேண்டும்; இந்த ஆசையே வழிகளையும், முடிவுகளையும் உருவாக்குகிறது. அனுபவித்தலுக்குப் பணிவு அடிப்படையானது. ஆனால், அனுபவித்தலை அனுபவத்துடன் கரைத்துவிட மனம் எவ்வளவு ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறது! அது எவ்வளவு துரிதமாகப் புதியதை எண்ணி - அதனால் அதனைப் பழையதாக்குகிறது! எனவே, இது அனுபவிப்பவரையும் (experiencer), அனுபவப்பட்டவரையும் (experienced) ஸ்தாபிக்கிறது. இந்நிலை இரட்டை முரண்பாட்டை தோற்றுவிக்கிறது.

அனுபவிக்கிற நிலையிலே - அனுபவிப்பவரோ, அனுபவப்பட்டவரோ இல்லை. மரமும், நாயும், மாலையின் நட்சத்திரங்களும் அனுபவிப்பவரால் நுகரப்படவேண்டிய அனுபவங்கள் அல்ல. அவை அனுபவித்தலின் - அனுபவிக்கிற நிலையின் - பெரும் இயக்கங்கள் ஆகும். அவதானிப்பவருக்கும் அவதானிக்கபடுபவற்றிற்கும் இடையே இடைவெளிகள் இல்லை. அங்கே, எண்ணம் அடையாளம் காண - காலம் மற்றும் இடம் குறித்த இடைவெளிகள் இல்லை. அங்கே எண்ணம் முழுமையாக நீங்கி, ஆனால் ஜீவன் இருக்கிறது. இந்த ஜீவனுள்ள நிலையை எண்ணத்தாலோ, தியானத்தாலோ கொணர இயலாது; இது சாதிக்கப்பட வேண்டிய விஷயம் இல்லை. அனுபவிப்பவர் அனுபவத்தை முற்றிலும் நிறுத்தும் போதே, அங்கே ஜீவன் பிறக்கிறது. சலனமற்ற சாந்தி மிக்க அதன் இயக்கத்திலே, காலங்கள் அற்ற நிலை இருக்கிறது.

கல்லறை குறிப்பு




* களவு செய்தாள்
இரக்கமற்ற திருடி
இறுதியாய்
விட்டுச்செற்றாள்
கல்லறையில்
என் உடலை மட்டும்


*என் கல்லறைப்பாதையில்
நெறிஞ்சு முட்களை தூவுங்கள்
அவள் வராமலிருக்க

*என் இறுதிச்சடங்கின்
ஒப்பாரிகளிக்கிடையில்
உனது மேளச்சத்தம்
 என் நோக்கி
நகைக்கிறதடி


*அவள் இதயத்தில்
என்னுடனான காதல்
மரணித்ததால்
என் வெற்றுடல்
கல்லறைக்கு பயணமாகிறது

*காதலில் தோற்று
மரணத்தை முத்தமிடுபவர்கள்
மறந்து போகிறார்கள்
காதலுக்கு மரணம்
இல்லை என்பதை

Thursday, July 15, 2010

ஆயுதம்




பட்டறைகளில்
உயிர்த்தேழுப்பி
வாய்மொழி
தர்மம் பேசி
எம் கூர்மைகளால்
அதர்மம் பேசும்
அரக்கர்கள்
தன்மானம் காக்க
சிந்தைபெதித்து
உயிர்ப்பலி இடும்
சிறுமையாழர்கள்
உதிர கறைபடிந்த
எம் மேனியோ
தவறிழைத்தவர்களை
காட்டிகொடுத்து
சாச்சியமளிக்கிறது
எம் இருமுனையும்
கூர்மை என்பதை
கையாளுமுன்
மறந்து விடுகிறாயே
மனிதா .......

Wednesday, July 14, 2010

தேன்கள்




மூடிய மலரில்
மறைந்திருக்கிற
தேனைப் போல்
ஆடை போர்த்திய
நம் வெட்கத் தலங்களில்
உறங்குகிறது
உனக்கும் எனக்குமான
இல்லற உறவின்
தாகம் தனிக்கிகிற
இன்பத் தேன்கள்

அறிவு


அறிவு (Knowledge)

(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: 1 - J. Krishnamurthi])

நாங்கள் இரயிலுக்காகக் காத்துக் கொண்டிருந்தோம். இரயில் தாமதமாக வந்து கொண்டிருந்தது. பிளாட்பாரம் அசுத்தமாகவும், இரைச்சலாகவும் காட்சியளித்தது. சீதோஷ்ணம் எரிச்சலூட்டக் கூடியதாக இருந்தது. நிறைய பேர், எங்களைப் போலவே, வரப் போகும் இரயிலுக்காகக் காத்துக் கிடந்தார்கள். குழந்தைகள் அழுத வண்ணமிருந்தன. ஒரு தாய் குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் ஊட்டிக் கொண்டிருந்தார். பிளாட்பாரக் கடைக்காரர்கள் தங்கள் பொருட்களையும், டீ , காபி போன்றவற்றையும் கூவி விற்றவாறிருந்தனர். மொத்தத்தில் அந்த இடம், சுறுசுறுப்பும், கூச்சலும், பரபரப்பும் மிக்கதாக இருந்தது. நாங்கள், எங்கள் காலடிகள் எழுப்பும் ஓசையைக் கேட்டபடியும், எங்களைச் சுற்றிய வாழ்க்கையின் வேகமான அசைவைக் கவனித்தபடியும் பிளாட்பாரத்தில் மேலும் கீழும் நடந்து கொண்டிருந்தோம். ஒரு மனிதர் எங்களை நோக்கி வந்து, உடைந்து போன ஆங்கிலத்தில் பேச ஆரம்பித்தார். எங்களை அவர் கவனித்தபடி இருந்ததாகவும், எங்களிடம் ஏதேனும் பேசுவதற்குத் தான் உந்தப்பட்டதாகவும் அவர் சொன்னார். ஓர் உன்னதமான உணர்வுடன், இனிமேல் தான் ஒரு தூய்மையான வாழ்வைத் தொடரப் போவதாகவும், அந்தக் கணத்திலிருந்து ஒருபோதும் புகை பிடிக்கப் போவதில்லை என்றும் அவர் உறுதியளித்தார். ரிக்ஷாக்காரக் குடும்பத்தைச் சார்ந்ததால், தான் படிக்கவில்லை என்றும் அவர் சொன்னார். ஒளி படைத்தக் கண்களும், இனிமையான புன்னகையும் கொண்டிருந்தார் அவர்.


சீக்கிரத்திலேயே இரயில் வந்தது. எங்கள் பெட்டியில் ஒருவர் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டார். அவர் ஒரு நன்கறியப்பட்ட அறிஞர். அவருக்குப் பலமொழிகள் அத்துப்படியாயிருந்தன. அந்த மொழிகளிலிருந்து அவர் எளிதாக மேற்கோள்கள் காட்ட முடிந்தது. அவர் ஆண்டாண்டு கால அனுபவமும், புலமையும், வசதியும், பேரவா நிறைந்த நோக்கங்களும் கொண்டவராயிருந்தார். அவர் தியானத்தைப் பற்றிப் பேசினார். ஆனால், அவர் தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து பேசவில்லை என்கிற எண்ணத்தை அவர் பேச்சு உண்டாக்கியது. அவர் கடவுள் புத்தகங்கள் போதிக்கும் கடவுள். வாழ்க்கையைப் பற்றிய அவர் மனோபாவம் மரபார்ந்ததாகவும், ஓர் அமைப்பிற்கு இசைந்து நடக்கக் கூடியதாகவும் இருந்தது. இளமையில் நடக்கிற, நிச்சயிக்கப்பட்ட திருமணத்திலும், கறாரான ஒழுக்க விதிகளைப் பின்பற்றும் வாழ்க்கையிலும் அவர் நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய ஜாதி மற்றும் அந்தஸ்து குறித்தும், ஜாதிகளுக்கிடையேயான அறிவின் திறம் குறித்தும் பிரக்ஞை மிக்கவராய் அவர் பேசினார். ஒரு வினோதமான முறையிலே தன்னுடைய புலமையிலும், அந்தஸ்திலும் ஜம்பமும், ஆடம்பரமும் கொள்பவராக இருந்தார் அவர்.

சூரியன் மறைய ஆரம்பித்திருந்த அந்தி நேரம். இரயில் ஓர் அழகான கிராமத்தின் ஊடே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. கால்நடைகள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தன. அதனால் கிளம்புகிற பொன்னிற தூசித் துகள்கள். தொடுவானத்தில் கருத்த பெருமேகங்கள் திரண்டிருந்தன. தூரத்தே ஓர் இடிமுழக்கம் கேட்டது. பச்சை வயல்கள் பார்ப்பதற்கு எவ்வளவு பரவசமானவை! வளைந்து நெளிந்து போகிற மலையின் மடிப்பிலே நிற்கிற அந்தக் கிராமம்தான் எவ்வளவு அழகாய் இருக்கிறது! இருள் கவிந்து கொண்டிருந்தது. ஒரு பெரிய நீல மான் புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்தது. கர்ஜித்தபடி செல்கிற இரயிலை அது ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை.

அறிவு என்பது இரண்டு இருள்களுக்கிடையே பாயும் ஓர் ஒளிக்கீற்று ஆகும். ஆனால், அறிவானது அந்த இருளுக்கு மேலேயோ, அந்த இருளைக் கடந்தோ போக இயலாது. அறிவு நிபுணத்துவத்திற்கு அத்யாவசியமானது - எஞ்சினுக்குக் கரியைப் போல. ஆனால், அது அறிவுக்கெட்டாத நிலையை (unknown) எட்டித் தொட இயலாது. அறிவுக்கெட்டாத நிலையை, அறிவென்னும் வலை வீசிப் பிடிக்க இயலாது. அறிவுக்கெட்டாத நிலை உண்டாக, அறிவு புறந்தள்ளி வைக்கப்பட வேண்டும். ஆனால், அறிவை அப்படிப் புறந்தள்ளி வைப்பது எவ்வளவு கடினமானது!

நாம் இறந்த காலத்தில் இருந்து கொண்டிருக்கிறோம். நம்முடைய எண்ணம் இறந்த காலத்தின் அடிப்படையில் தோற்றுவிக்கப் படுகிறது. இறந்த காலம், அறிந்த நிலை (known) ஆகும். இறந்த காலத்தின் பிரதிபலிப்பு, எப்போதும் நிகழ்காலத்தை - அறிவுக் கெட்டாத நிலையை - முழுமையாக மறைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. எதிர்காலம் என்பது, இறந்த காலமானது தன்னை நிச்சயமற்ற நிகழ்காலத்தின் வழியே உந்திச் செல்வது ஆகும். இந்தப் பிளவு, இந்த இடைவெளி - தொடர்ச்சியாக இல்லாமல், விட்டு விட்டு எரிகிற, அறிவு என்கிற விளக்கினால் நிறைக்கப்பட்டு, நிகழ்காலத்தின் வெறுமை மூடப்படுகிறது. ஆனால், அந்த வெறுமையே வாழ்வின் அதிசயத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது.

அறிவு என்கிற போதைக்கு அடிமையாவது, மற்றவற்றிற்கு அடிமையாவது போலத்தான். அது வெறுமை, தனிமை, ஏமாற்றம் என்கிற பயத்திலிருந்தும், உபயோகமற்றவராகி விடுவோமோ என்கிற பயத்திலிருந்தும் தப்பிக்கச் செய்கிறது. அறிவின் வெளிச்சமென்னும் நுண்ணிய மூடியின் கீழ் உறையும் இருளை மனம் ஊடுருவ முடியாது. மனமானது இந்த அறிவுக்கெட்டாத நிலை குறித்துக் கலங்கி அஞ்சுகிறது. எனவே, அது அறிவு, கோட்பாடுகள், எதிர்பார்ப்பு, கற்பனை ஆகியவற்றுள் தன்னை நுழைத்துத் தப்பித்துக் கொள்கிறது. ஆகவே, இந்த அறிவானது, அறிவுக்கெட்டாத நிலையை அறியவும் புரிந்து கொள்ளவும் உதவாத தடைக்கல்லே ஆகும். அறிவைப் புறந்தள்ளி வைப்பது, பயத்தை வரவேற்பது போலாகும். அதே போல், அறிவுணர்வின் உபகரணமாகத் திகழும் மனத்தை மறுதலிப்பது, துயரத்திற்கும், உணர்வுகள் பொங்குகிற மகிழ்விற்கும் இடம் கொடுப்பதாகும். ஆனால், அறிவைப் புறந்தள்ளி வைப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல. அறிவிலியாக (ignorant) இருத்தல், அறிவிலிருந்து விடுதலை பெற்ற நிலை அல்ல. அஞ்ஞானம் (ignorance) என்பது சுய-விழிப்புணர்வு நிலையின் பற்றாக்குறையாகும். சுயத்தை - நான் என்கிற நிலையை - புரிந்து கொள்கிற வழிகள் சொல்லவில்லையெனில், அறிவும் கூட அஞ்ஞானமே. சுயத்தை - நான் என்கிற நிலையைப் - புரிந்து கொள்வதே அறிவிலிருந்து விடுதலை ஆகும்.

சேகரிக்கிற இயக்கத்தை, ஒன்று திரட்டுகிற - அறிவை விருத்தி செய்கிற நோக்கத்தைப் புரிந்து கொள்ளும்போதே அறிவிலிருந்து விடுதலை கிடைக்கும். ஒன்றைக் குவித்துச் சேகரித்து வைக்கிற ஆசை, பாதுகாப்பான நிலைக்கு, நிச்சயமான நிலைக்கு ஆசைப்படுவதாகும். அடையாளம் மூலமாகவும், கண்டித்தல் மற்றும் நியாயப்படுத்துதல் மூலமாகவும் 'நிச்சயமானத் தன்மை 'க்காக நாம் கொள்கிற ஆசையானது பயத்தின் விளைவாகும். அது எல்லா ஒத்திசைவையும் அழித்து விடுகிறது. எந்த இடத்தில் ஒத்திசைவு இருக்கிறதோ, அதற்கு சேகரித்து வைக்கிற, குவித்து வைக்கிற இயக்கம் தேவையில்லை. ஒன்று திரட்டுதல் - சேகரித்தல் - ஒரு சுய-உறையிலிடப்பட்டத் தடையேயாகும். அறிவு இத்தடையை மேலும் வலுவுள்ளதாக்குகிறது. அறிவை வழிபடுவது ஒருவகையான ஆராதனையே. அது வாழ்வின் முரண்பாடுகளையும், துயரங்களையும் கழுவிக் களையாது. அறிவு என்கிற பாசாங்கு அவற்றை மறைக்கலாம். ஆனால், ஒருபோதும் அது என்றும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் குழப்பம் மற்றும் துயரத்திலிருந்து விடுதலை அளிக்காது. மனத்தின் வழிகள் உண்மைக்கும், மகிழ்விற்கும் அழைத்துச் செல்வதில்லை. அறிவுடையவராய் ஆகுதல் என்பது அறிவுக்கெட்டாத நிலையை மறுதலிப்பதாகும்.

Tuesday, July 13, 2010

விழித்துக்கொள்ளுங்கள்



காதல் தருணங்களில்
எழுதிய கடிதங்களில்
மதி மயக்கும்
புனைவு வரிகளிலும்
மென்மை பேச்சுகளிலும்
இரவல் அழகிலும்
உயிரற்ற வாக்குறுதிகளிலும்
வெளிப்பாட்டு செயல்களிலும்
தளிர் பருவங்களால்
கண்களை கட்டி
மாய உலகில்
உலா வந்தும்
ஈன்றவர்களிட்ட
தடைகள் தாண்டி
தோழமை கைபிடித்து
மாலைகள் மாற்றி
மணவாதில் திறந்து
சிறுதூர பயனத்திற்க்கிடையில்
நிஜங்களின் கோரத்தால்
உள்கண் விழித்துக்கொள்கையில்
வாக்குறிதிகள் உடைந்தும்
கனவுகள் சிதைந்தும்
மனம் விரிசலால்
மன்றங்கள் தேடி
பந்தங்கள் முறிக்கும்
இதயங்களே.....
காதல் தளிரும் தருணம்
ஒருமுறையாவது
விழித்துக்கொள்ளுங்கள் ..?

எழுது




வாழ்வியல் காலங்களில்
அறிந்தும் அறியாமலும்
தனக்குதானே இழைக்கிற
நன்மை தீமை செயல்களின்
வெகுமதியாக உயிர்த்தெழும்
புன்னகையும் கண்ணீரும்
சுழல் சக்கரம்போல்
பின்தொடரும் வாழ்கையில்
வேதங்கள் சொன்னதென்றும்
மகான்கள் போதித்ததென்றும்
பேசிவிட்டும் செய்துவிட்டும்
உலக உறவை
முறித்து கொண்டுபோகிரவர்கள்
எழுதிவிட்டு செல்லுங்கள்
உனக்குள் நீ
நேர்மையாக இருந்த
தருணங்களை

Monday, July 12, 2010

அழகிய தருணங்கள்



விடலை
பருவங்களில்அகன்று நின்று
மாலையிட்டமங்கை உருவில்
உயிருக்குள் காதலின் வருகை

உறங்கியிருந்த
பருவம் விழித்துக்கொள்ள
ஒவ்வொரு நாழிகையிலும்
வாழ்க்கை இனித்த தருணங்கள்

கண்ணாடியின்றி
 இருவிழிகளில்முகம் பார்த்ததும்
உணவு வெறுத்து அவளிதழ் உமிழ்நீரில்
பசியாறியதும்

விடியல்வரையிலும்
உறங்காமல் தொடர்ந்த
அமுத இரவுகளும்

பனியில்
நனைந்த மலர் போல்
புன்னகை துளியிட்டு
உறக்கம் கலைத்ததும்
பேச வார்த்தையற்று
நீண்ட மவுனங்களும்

இடம் மறந்து
காட்டிய குறும்புகளில்
வெட்கப்பட்டு சிணுங்கியதும்
வெளியூரு பயணங்களில்
வீதியில் கைகோர்த்து
நடந்ததும்

உறவுகளின்
விருந்தோம்பலில்
உண்ணாமல் நேரம்கழித்ததும்
இடைவெளி தருணங்களில்
கைபேசி அடிக்கடித் துடித்தும்
காற்றுக்கும் இடம்மறுத்த
தனிமைகளும்

விடுப்பின்
இறுதிநாளில்
கண்ணீரில் நனைத்ததும்
விமானதளத்தில்
ஆயிரம் விழிகள்பார்க்க
நெற்றியில் முத்தமிட்டு
திரவியம் தேட
கடல்கடக்கையில்
உயிருள்ள ஜடத்திற்கு
துணையாக உன்னுடனான
அழகிய தருணங்கள் மட்டும்

Sunday, July 11, 2010

வெற்றி தரும் பரிசோதனை

எண்ணம் என்பது மகத்தானதாகவும் நேர்மையானதாகவும் இருந்தால் அதன் விளைவு எப்போதும் பயனுள்ளதாக இருக்கும். கெட்ட காற்றை வெளியேற்ற ஜன்னல், கதவுகளைத் திறந்துவிட்டு, புத்துணர்ச்சி தரும் நல்ல காற்றினைப் புகச்செய்ய வேண்டும். அதுபோலவே, மனதில் உள்ள தீய எண்ணங்கள் வெளியேற, நல்ல எண்ணங்களை உட்புகச் செய்ய வேண்டும். நல்லவனாக வாழ முற்படுபவன் தன் ஒவ்வொரு எண்ணத்தையும் பரிசோதித்துக் கொள்ள வேண்டும். எண்ணமே நம் தோற்றத்தையும், பண்புநலன்களையும் நிர்ணயிக்கிறது. உங்கள் தீய எண்ணங்களை ஒருபோதும் உங்களுக்குள்ளேயே ஒளித்து வைக்க நினைக்காதீர்கள். அவற்றை வெளியே சொல்வது கேவலமானது என்று நினைத்தால் அவற்றை யாருக்கும் தெரியாமல் உங்களுக்குள்ளே மறைப்பது இன்னும் கேவலமானது. எதிர்த்துப் போராடுவதாக இருந்தால் உங்களின் உள்ளத்தில் இருக்கும் தீய எண்ணங்களை எதிர்த்துப் போராடுங்கள்.மனதிலிருக்கும் தீய எண்ணங்களுக்கு எதிராக ஒரு சுண்டுவிரலைக் கூட அசைக்க சக்தியற்றவனாய் இருப்பவன், தீமையையே தன் நண்பனாகக் கருதுகிறான் என்பது தான் நிஜம். இந்த உண்மையை உணர்ந்தவன் தன் எண்ணங்களை மெதுவாக பரிசோதித்து, வெற்றிப்பாதைக்கு திரும்புவான்.
                                                                                                           -காந்தியடிகள்

சடங்குகளும் மாற்றமும்


சடங்குகளும் மாற்றமும் (Ceremonies and conversion)

(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - தொகுப்பு: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி (Commentaries on Living - Volume: 1 - J. Krishnamurthi))

நிறைய மரங்கள் சூழ்ந்த, வேலியிடப்பட்ட விஸ்தாரமான நிலப்பரப்புக்குள் - அந்த தேவாலயம் இருந்தது. பழுப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற மனிதர்கள் உள்ளே போய்க்கொண்டிருந்தனர். உள்ளே - ஐரோப்பிய தேவாலயத்துக்குள் இருக்கும் வெளிச்சத்தை விட அதிக வெளிச்சம் இருந்தாலும், அமைப்பும் ஒழுங்கும் ஐரோப்பிய தேவாலயம் போல் இருந்தன. பிரார்த்தனை நடந்து கொண்டிருந்தது. அங்கே அழகு ததும்பியது. பிரார்த்தனை முடிந்ததும், வெகுச்சில பழுப்பு நிறத்தவரே வெள்ளை நிறத்தவருடன் அல்லது வெகுச்சில வெள்ளை நிறத்தவரே பழுப்பு நிறத்தவருடன் பேசினர். அப்புறம், நாங்கள் எல்லோரும் எங்களின் வெவ்வேறு வழிகளில் பிரிந்தோம்.


இன்னொரு கண்டம். அங்கே ஓர் ஆலயம். அவர்கள் சமஸ்கிருதப் பாடல்களைப் பஜனைகளாகப் பாடிக் கொண்டிருந்தனர். பூஜை - இந்து மதப் பிரார்த்தனை - நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அந்த பக்தகோடிகள் மற்றொரு கலாச்சார வடிவத்தைச் சார்ந்தவர்கள். சமஸ்கிருத ஸ்வரங்கள் மனத்தை ஊடுருவிச் செல்வதாகவும், வலிமை மிக்கதாகவும் இருந்தன. அதற்கொரு வினோதமான ஈர்ப்பு விசையும் ஆழமும் இருந்தது.

நீங்கள் ஒரு நம்பிக்கையிலிருந்து மற்றொரு நம்பிக்கைக்கு - ஒரு மறுக்கவொண்ணாக் கோட்பாட்டிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு - மாற்றப்படலாம்; ஆனால், உண்மைநிலையை உணர்ந்து புரிந்து கொள்ளும் நிலைக்கு நீங்கள் மாற்றப்பட இயலாது. நம்பிக்கை என்பது உண்மைநிலை அல்ல. நீங்கள் உங்கள் மனத்தை, உங்கள் கருத்துக்களை மாற்றிக் கொள்ளக்கூடும்; ஆனால், உண்மை - அல்லது கடவுள் - திடமான நம்பிக்கை அல்ல. அது ஓர் அனுபவம்; எந்த நம்பிக்கையையும் அல்லது மறுக்கவொண்ணாக் கோட்பாட்டையும் அல்லது முன்அனுபவங்களையும் அடிப்படையாகக் கொள்ளாத அனுபவம். உங்களுக்கு நம்பிக்கையால் பிறந்த அனுபவம் இருக்கிறதென்றால், அந்த அனுபவம் உங்கள் நம்பிக்கையால் பதப்படுத்தப்பட்ட பிரதிபலிப்பே ஆகும். அதேபோல், உங்கள் அனுபவம் எதிர்பாராததாக, தன்னிச்சையான இயல்புடையதாக இருந்து - முதல் அனுபவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு வரப்போகும் அனுபவங்கள் உருப்பெறுமானால் - அப்போது அந்த அனுபவம் - நிகழ்காலத்தின் ஸ்பரிசத்திற்கு மறுமொழி சொல்கிற நினைவின் வெறும் தொடர்ச்சியே யாகும். நினைவு எப்போதும் உயிரற்றதாகும்; அது வாழ்கிற நிகழ்காலத்துடன் உரசிக் கொள்ளும்போதே உயிர் பெறுகிறது.

மாற்றம் என்பது ஒரு நம்பிக்கையிலிருந்து - அல்லது ஒரு மறுக்கவொண்ணாக் கோட்பாட்டிலிருந்து - மற்றொன்றிற்கு மாறுவது; ஒரு சடங்கிலிருந்து மேலும் சந்தோஷமும் திருப்தியுமளிக்கிற மற்றொரு சடங்கிற்கு மாறுவது. ஆனால், அது உண்மைநிலையின் கதவுகளைத் திறப்பதில்லை. மாறாக, திருப்தியடைவது என்பது உண்மைநிலைக்குத் தடையே யாகும். ஆனால், அதைத்தான் மதங்களும் அவற்றின் அமைப்புகளும், மதக் குழுக்களும் செய்ய முயற்சித்துக் கொண்டிருக்கிறன. அது, உங்களை இன்னொரு - மேலும் விவேகமுள்ள அல்லது விவேகமற்ற கோட்பாட்டிற்கோ, மூட நம்பிக்கைக்கோ, எதிர்பார்ப்பிற்கோ மாற்றுவது. அவை உங்களுக்கு ஒரு மேலான கூண்டைப் பரிசளிக்கின்றன. உங்களின் மனோபாவம் மற்றும் குணாதிசயங்களைப் பொறுத்து, அக்கூண்டு வசதியுடையதாகவோ, வசதியற்றதாகவோ இருக்கலாம். ஆனால், எந்த விதத்தில் பார்த்தாலும், அது ஒரு சிறைதான்.

மத ரீதியாகவும், அரசியல் ரீதியாகவும் - கலாச்சாரங்களின் பல்வேறு நிலைகளுக்கிடையே - இத்தகைய மாற்றம் எப்போதும் நடைபெற்றுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஸ்தாபனங்கள் - அவற்றின் தலைவர்களின் துணையோடு - மனிதனை, அவை அளிக்கிற - மதப்பூர்வமான அல்லது பொருளாதார ரீதியான - இலட்சிய வடிவங்களுக்கிடையே அடைத்திட இடையறாது முயல்கின்றன. இந்த இயக்கத்திலே, பரஸ்பர சுரண்டல் அடங்கியுள்ளது. உண்மையானது எல்லா அமைப்புகளுக்கும், பயங்களுக்கும், எதிர்பார்ப்புகளுக்கும் வெளியே இருக்கிறது. உண்மையெனும் பேரானந்தத்தைக் கண்டு மகிழ, நீங்கள் எல்லாச் சடங்குகளையும், கொள்கையமைப்புகளையும் உடைத்துக் கொண்டு வெளிவர வேண்டும்.

மதப்பூர்வமான அல்லது அரசியல் பூர்வமான அமைப்புகளில், மனம் தன்னை பாதுகாப்பாகவும், வலிமையாகவும் உணர்கிறது. இதுவே அத்தகைய ஸ்தாபனங்களுக்கு உயிர்த்திருக்கும் திறம் அளிக்கிறது. இவற்றுக்காக உயிரும் கொடுக்கச் சித்தமானவர்களும், புதிதாய் மாற்றப்பட்டு சேர்க்கப்பட்டவர்களும் எப்போதும் இருக்கிறார்கள். இையெல்லாம், ஸ்தாபனங்களை - அவற்றின் முதலீடுகள், சொத்துகள் ஆகியவற்றோடு - செயல்பட வைக்கின்றன. இத்தகு ஸ்தாபனங்களின் சக்தியும், பெருமையும் - வெற்றியைத் துதிப்பவர்களை, உலக ஞானத்தில் உய்வெய்த விரும்புபவர்களை ஈர்க்கிறது. பழைய அமைப்புகளும், வழிகளும் இனிமேல் திருப்தியும், வாழ்வும் அளிக்காது என்று மனம் அறியும்போது, அது மேலும் வசதியான, வலிமை தருகிற நம்பிக்கைக்கும், கோட்பாட்டிற்கும் தன்னை மாற்றிக் கொள்கிறது. எனவே, மனமானது சூழ்நிலையின் விளைபொருள் ஆகும்; அது கிளர்ச்சிகளிலும், அடையாளங்களிலும் தன்னை புனருரு செய்து கொள்கிறது; நிலை நிறுத்திக் கொள்கிறது. இந்தக் காரணத்தினாலேயே, மனமானது - நடத்தை குறித்த விதிமுறைகள், எண்ணங்களின் வடிவமைப்பு ஆகியவற்றுடன் தன்னை 'பற்றி 'க் கொள்கிறது. எவ்வளவு காலத்திற்கு, மனமானது, இறந்த காலத்தின் விளைவாக இருக்கிறதோ, அவ்வளவு காலத்திற்கு அது உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கவோ, உண்மை உள்ளே வந்து உறையவோ அனுமதிக்காது. அமைப்புகளை விடாது பிடித்துக் கொண்டபடியால், அது உண்மைக்கான தேடலை விலக்கி வைக்கிறது.

வெளிப்படையில், சடங்குகள் அதில் கலந்து கொள்வோர்க்கு அவர்கள் தங்களைக் குறித்து நல்விதமாக உணரும்படியான ஒரு சூழ்நிலையைக் கொடுக்கின்றன. குழு ரீதியான, மற்றும் தனிப்பட்ட சடங்குகள், மனதிற்கு ஒருவகையான அமைதியைத் தருகின்றன. அவை தினசரி வாழ்வின் சுவாரஸ்யமற்றத் தன்மைக்கு ஒரு மாற்று தருகின்றன. சடங்குகளிலே ஓரளவிற்கு அழகும், ஒருங்கமைப்பும் இருக்கின்றன. ஆனால், அடிப்படையில் அவை வெறும் ஊக்க மருந்துகளே. எனவே, எல்லா ஊக்க மருந்துகளைப் போலவே அவை விரைவில், மனத்தையும் இதயத்தையும் சோர்வடையச் செய்கின்றன. சடங்குகள் பழக்கமாகிப் போகின்றன; அவை நிர்ப்பந்தமாகி விடுகின்றன - ஒருவர் அவையின்றி இருக்க இயலாது என்றாகி விடுகிறது. இந்த நிர்ப்பந்தம் - ஆன்மீக மறுமலர்ச்சி, வாழ்க்கையை எதிர்கொள்வதற்கான வரம் பெறுதல், வாரந்தோறும் அல்லது தினசரி தியானம் என்றெல்லாம் கருதப்படுகிறது. ஆனால், ஒருவர் இதனைக் கூர்ந்து அவதானிப்பாரேயானால், சடங்குகள் எல்லாம் வீணான ஒப்பித்தல் - செக்குமாட்டுத் தன்மை - என்பதை அவர் உணரலாம். அவை, சுய அறிவிலிருந்து தப்பிக்க ஒரு கெளரவமான, மெச்சத்தக்க வழியைச் சொல்வதையும் அவர் காண்பார். சுய-அறிவின்றி, செயலுக்கு ஏதும் முக்கியத்துவம் இல்லை.

அந்த நேரத்திற்கு உற்சாகமளிக்கிற ஊக்கமருந்தாக இருப்பினும் - பஜனைகளை, வார்த்தகளை, பாடல்களைத் திருப்பிச் சொல்லுதல் - ஒப்பித்தல் - மனத்தைத் துயில் கொள்ளச் செய்கிறது. துயில் கொண்ட நிலையிலே, அனுபவங்கள் நிகழ்கின்றன, ஆனால், அவை தன்வயமானவை. எவ்வளவு சந்தோஷம் தந்த போதிலும், அவ்வனுபவங்கள், மாயைகளே. உண்மைநிலையை அனுபவிக்கிற இன்பமானது, எந்த ஒப்பித்தலாலும், எந்தப் பயிற்சியாலும் வருவதில்லை. உண்மை ஒரு முடிவல்ல, ஒரு பலன் அல்ல; ஒரு குறிக்கோள் அல்ல. அதை யாரும் வாவென்றழைக்க இயலாது, ஏனெனில், அது மனம் தொடர்புடைய விஷயம் அல்ல.

Thursday, July 8, 2010

இரண்டு பெண்கள்




கந்தையானாலும்
அதை கசக்கி
முழு உடலையும்
மறைத்திருந்தாள்
ஏழை பெண்

அகலவிரித்த
கையளவு துணியில்
அந்தரங்கம் மட்டுமே
மறைத்திருக்கிறாள்
பணக்கார பெண்

இதயமற்றவள்





தளிரும்முன்னே
கருணைக் கொலை
செய்திருக்கலாம்
விஞ்ஞானம்
வளர்ந்திருக்கு
தூக்கி கொடுத்திருக்கலாம்
மழழைகள்
காப்பகமிருக்கு
ஐவிறு மாதங்கள்
சுமந்த உயிரை
கொல்லமுயன்ற நீ
இதயமற்றவளா.........

குறிப்பு : இந்திய தலைநகர் தில்லியில் ஆகாய பேருந்தில் கழிப்பறையினுள் பச்சிளம் குழந்தையினை கொல்லமுயன்ற
 தாய்( இல்லை இலை பேய் )

இறைவனிடம் பேரம் வேண்டாம்



 (மூலம்;காந்தியடிகளின் சிந்தனையிலிருந்து)

தெய்வத்தின் கணக்குப் புத்தகத்தில் நாம் படித்தவையும் பேசியவையும் குறிக்கப் படுவதில்லை. நம் செயல்கள் மட்டுமே குறிக்கப்படுகின்றன.


*பாவத்தை வெறுக்க வேண்டுமே தவிர, பாவியை வெறுத்தல்கூடாது.
*உண்மையான வழிபாடு என்பது யாரை வழிபடுகிறோமோ அவருடைய விருப்பப்படிநடப்பதே ஆகும்.

*உள்ளவனையோ, இறந்தவனையோ வணங்காமல் உண்மை என்று வழங்கப் படும் கடவுளிடம் காணும் பரிபூரணத்தை மட்டும் வணங்குவதே தவறில்லாத மார்க்கமாகும்.

*பிரார்த்தனை இதயப்பூர்வமாக இருந்தால் நிச்சயம் நம் வழிபாட்டினை இறைவன் ஏற்று அருள்செய்வான். மனத் தூய்மை பெறுவதற்கு கடவுளைத் தவிர வேறு வழி இல்லை.

*ஆகாரம் இல்லாமல் வாழ முடியும். ஆனால், பிரார்த் தனை இல்லாமல் வாழ முடியாது. அரை விநாடி கூட ஆண்டவன் துணையின்றி நம்மால் வாழ முடியாது.

*செருக்குள்ளவர்களின் பிரார்த்தனைகளுக்கு இறைவன் செவி சாய்ப்பதில்லை. பேரம் பேசுபவர்களின் சொற்களும் அவர் காதில் நுழைவதில்லை.

*வழிபாடும், நல்லெண்ணமும் கொண்டு தொடங்கும் முயற்சிகள் ஒருபோதும் வீண்போவதில்லை.

- காந்தியடிகள்

தனிமனித ஒழுக்கம்

(மூலம் :விவேகானந்தரின் ஆன்மீக சிந்தனைகளிலிருந்து)

ஒவ்வொரு மனிதனும் நல்லவனாக வாழ சில விஷயங்களில் அக்கறை கொண்டவனாக இருக்க வேண்டும். நன்மை தரக்கூடிய விஷயங்களில் உறுதியான நம்பிக்கை கொண்டிருக்க வேண்டும். பொறாமை, சந்தேகம் போன்றவற்றை முற்றிலும் ஒழிக்க வேண்டும். நல்லவர்களாக இருக்கவும், நன்மையைச் செய்யவும் முயற்சி செய்ய வேண்டும். ஏழைகளுக்கு நம்மால் இயன்ற உதவிகளைச் செய்ய வேண்டும். இவையெல்லாம் மனிதனை மேம்படுத்தும் விஷயங் களாகும். கற்பு நெறியிலிருந்து ஆண்களும்,பெண்களும் தவறுவது தான் ஒரு நாட்டின் அழிவிற்கு முதல் அறிகுறியாகும். சமுதாயத்தில் கற்பு நெறி தவறுதல் என்னும் கேடு நுழைந்து விட்டால் அச்சமுதாயத்திற்கு முடிவுக்காலம் நெருங்கி விட்டதென்று பொருள். இதை யாராலும் தடுக்க முடியாது. அதனால், தனிமனித ஒழுக்கத்தின் அடிப்படையில் தான் சமுதாயத்தின் எதிர்காலமே அடங்கி இருக்கிறது என்பதைச் சொல்லத் தேவையில்லை. ஒரு செயலின் பயனில் கருத்தைச் செலுத்தும் அளவிற்கு, அந்த செயலைச் செய்யும் முறையிலும் கருத்தைச் செலுத்த வேண்டும். செல்ல வேண்டிய பாதையில் கவனம் வைத்தால் அடைய வேண்டிய குறிக்கோளை அடைவதற்கான வெற்றிரகசியங்கள் ஒவ்வொன்றாக திறக்க ஆரம்பிக்கும். என்வாழ்வில் கற்றுக் கொண்ட பாடங்களுள் மிகப்பெரியதாக இதைக் கருதுகிறேன்.
                                                   
  -விவேகானந்தர்

சீடனும் குருவும்




(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - தொகுப்பு: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி (Commentaries on Living - Volume: 1 - J. Krishnamurthi)

'உங்களுக்குத் தெரியுமா ? நான் 'அந்தக் குரு 'வின் சீடனாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டேன் என்று சொல்கிறார்கள். ' என்று அவர் ஆரம்பித்தார். 'நீங்கள் அப்படி நினைக்கிறீர்களா ? நான் 'அந்தக் குரு ' சார்ந்த நிறுவனத்தில் இருப்பது உங்களுக்குத் தெரியும். அந்த நிறுவனத்திற்காகத் தன்னார்வ பணிகள் செய்கிறேன். அதனைப் பார்த்து என்னைச் சீடனாக ஏற்றுக் கொண்டார்களாம். எதிர்காலத்தில் முதல்நிலை தீட்சை பெறுவதற்கான வாய்ப்பும் எனக்கு இருக்கிறதாம். அந்த நிறுவனத்தை உள்ளார்ந்து அகவழி நடத்தும் 'அந்தக் குருவை ', புறவயமாக வெளியுலகிற்கு பிரதிநிதித்துவப் படுத்துகிற தலைவர்கள்தான் எனக்கு இதைச் சொன்னார்கள். நிஜமாகவே நீங்கள் இது குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். ' என்று தொடர்ந்தார் அவர். அதையெல்லாம் அவர் மனப்பூர்வமாக நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார் என்று அவர் பேச்சில் புரிந்தது. நாங்கள் அதுபற்றி சற்று ஆழமாகப் பேசினோம்.


வெகுமதி எந்த வடிவில் வந்தாலும் அது மிகவும் சந்தோஷமும் திருப்தியும் தருகிறது. அதுவும், வாழ்வின் மற்ற கீர்த்திகளைப் பெரிதும் பொருட்படுத்தாதவர்க்கும், திரஸ்கரித்தவர்க்கும், ஆன்மீகத்தால் வருகிற வெகுமதி நிச்சயம் உவகை சேர்க்கிறது. அல்லது, இந்த உலகில் வெற்றிகள் ஈட்ட முடியாத ஒருவர், ஆன்மீகத்தில் 'கரைகண்டவர்கள் ' நடத்துகிற அமைப்பில் அனுமதிக்கப்பட்டு, தானும் அந்த அமைப்பைச் சேர்ந்தவன் என்கிற பிடிப்போடு, அந்த அமைப்பின் தோழர்களோடு அதன் இலட்சியங்களுக்காக உழைத்து , பணிவுடனும் தியாகத்துடனும் தன் பணியைச் செய்யும் போது, ஒருவர்க்கு வெகுமதி தரப்படத்தான் வேண்டும். இது வெகுமதி என்கிற வரையறைக்குள் வராது எனில், ஒருவரின் ஆன்மீகத் தேடலுக்கு, ஆன்மீக வளர்ச்சிக்குக் கிடைக்கிற அங்கீகாரம் எனக் கொள்ளலாம். அல்லது, லாபத்தின் பொருட்டு செம்மையாக நிர்வகிக்கப்படுகிற நிறுவனங்களில், ஒருவரின் சிறப்பான பணிக்குக் கிடைக்கிற உயர்வும் வெகுமானமும் அவரை மேலும் எப்படி ஊக்குவிக்கின்றனவோ அதுமாதிரி என்றும் சொல்லலாம்.

வெற்றிகள் துதிக்கப்படுகிற உலகத்தில், இத்தகு சுயமுன்னேற்றம் புரிந்து கொள்ளவும் ஊக்குவிக்கவும் படுகிறது. ஆனால், ஒருவர் தன்னை இன்னாருடைய சீடன் என்று மற்றவர் சொல்ல அனுமதிப்பதும், அல்லது அப்படித் தன்னைத் தானே நினைத்துக் கொள்வதும், ஒருவர் தான் மிகவும் மோசமாக சுரண்டப்படுவதற்கு வழிவகுக்கும். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த 'சீட - குரு ' உறவிலே, சுரண்டப்படுபவர், சுரண்டுபவர் இருவரும் பரஸ்பரம் பெருமையே கொள்கிறார்கள். இப்படி விரிவடைகிற சுய சந்தோஷமும் பெருமையும் ஆன்மீக வளர்ச்சி என்று அடையாளம் காணப்படுகிறது. இதிலே, குருவானவர் வெளிநாட்டிலோ, நேரடியாகத் தொடர்பு கொள்ள இயலாதவராகவோ, நேரடியாகத் தரிசிக்க முடியாதவராகவோ இருந்து, சீடனுக்கும் குருவுக்கும் நடுவிலே 'இடைத் தரகர்கள் ' இருப்பார்களேயானால், அந்தச் சுரண்டல், மிக விரும்பத் தகாததும், கொடுமையானதும் ஆகும். இத்தகைய நேரடித் தொடர்பில்லாத நிலை, சீடன் தன்னைத் தானே ஏமாற்றிக் கொள்வதற்கும், சிறுபிள்ளைத்தனமான மாயைகளில் சிக்கிக் கொள்வதற்கும் வழி வகுக்கிறது. இத்தகு மாயைகளை, புகழுக்கும் பதவிக்கும் ஆசைப்படுகிற சாமர்த்தியசாலிகள் நன்கு பயன்படுத்திக் கொண்டு, மேலும் சுரண்டுகிறார்கள்.

அடக்கம் இல்லாத இடத்திலேயே வெகுமதிக்கும் தண்டனைக்கும் இடம் உண்டு. ஆன்மீக வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுவதாலோ, மறுதலிப்பதாலோ வருவதல்ல அடக்கம். அடக்கம் ஒரு சாதனையும் அல்ல. உரமிட்டால் வளரக்கூடிய நற்பண்பின் வகைகளுள் ஒன்றுமல்ல, அடக்கம். ஏனெனில், எந்த நற்பண்பும் போதனை என்கிற முயற்சியால் வளர்க்கப்படும்போது, நற்பண்பு என்கிற இயல்பை இழந்து விடுகிறது. அதற்குக் காரணம், போதிக்கப்படும்போது, அது சாதனையின் ஒரு வடிவமாகவும், அடையப்பட வேண்டிய ஒரு மைல் கல்லாகவும் மாறிவிடுகிறது. போதனையால் வளர்க்கப்படுகிற பண்பு எதுவும், அந்தப் பண்பினைப் பெற ஒருவர் செய்யும் தியாகத்தின் அடையாளமோ, அந்த ஒருவரைப் பற்றிய குணாதிசயமோ அல்ல; அது அந்த ஒருவரைப் பற்றிய எதிர்மறையான வலியுறுத்தலும், பிரேமையுமே ஆகும்.

அடக்கத்திற்கு மேலோர் கீழோர் என்கிற பாகுபாடு இல்லை. குரு சீடன் என்கிற வித்தியாசம் இல்லை. குரு சீடன் என்கிற வித்தியாசம் இருக்கிற வரை, உண்மைக்கும் ஒருவர்க்கும் இடைவெளிகள் இருக்கும் வரை, புரிந்து கொள்ளுதல் சாத்தியப் படாது. உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளுவதில் குரு சீடன் என்கிற வரையறைகள் இல்லை. அங்ஙனமே, அறிந்தவர் அறியாதவர் என்பதும் இல்லை.

உண்மை என்பது, கணம் தோறும், 'இது என்ன ' என்பதை உணர்ந்து புரிந்து கொள்வதாகும். அந்தப் புரிந்து கொள்ளல், கடந்து போன கணங்களின் எச்சங்கள் என்கிற சுமை இல்லாமல் அமைதல் வேண்டும்.

வெகுமதியும் தண்டனையும் ஒருவரைப் பலப்படுத்தலாம். ஆனால் அது அடக்கத்தைத் தடுக்கிறது. அடக்கம் நிகழ்காலத்தில் இருக்கிறது; எதிர்காலத்தில் இல்லை. ஒருவர் அடக்கமுடையவராக ஆகுதல் என்பது இயலாது. ஒன்றாக ஆகுதல் - ஒன்றாக மாறுதல் - என்பதே கர்வத்தின் தொடர்ச்சியாகும். நற்பண்புகளைப் பயில்வதில் கூட கர்வமே ஒளிந்துள்ளது. வெற்றியடைவதில் ஒருவருக்கு உள்ள உறுதியே, ஒன்றாக ஆகுதலும், ஒன்றாக மாறுதலும். எனவே எளிமையான அடக்கத்தையும், வெற்றியையும் எப்படி ஒன்றாகச் சேர்க்க முடியும் ? ஆனாலும், ஆன்மீக சுரண்டல்வாதிகளும், சுரண்டப்படுவோரும் இதையே செய்வதால், முரண்பாடுகளும், துன்பங்களுமே மிஞ்சுகின்றன.

'குரு என்று எவரும் இல்லை. குருவுக்கான அவசியமோ தேவையோ இல்லை. சீடனாக என்னை பாவித்துக் கொள்ளுவதே ஒரு மாயை, நம்ப வைக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட தோற்றம் என்று சொல்கிறீர்களா ? ' என்று அவர் கேட்டார்.

குரு என்று ஒருவர் அவசியமா, தேவையா என்பது ஓர் அற்பமான விவாதம். குரு என்கிற படிமம், இங்கே சுரண்டுபவர்க்கும், பள்ளிகளுக்கும், நிறுவனங்களுக்கும் முக்கியமானது. ஆனால், மேன்மையான இன்பத்தைக் கொணரும் உண்மையைத் தேடும் மனிதர்க்கு, குரு என்று ஒருவர் தேவையா, அவசியமா என்கிற கேள்வி அநாவசியமானது. பணம் படைத்தவனும், அவனுக்கு வெகுமானம் வாங்கிக் கொண்டு பணிவிடை செய்யும் கூலிக்காரனும் போன்ற முக்கியத்துவம் உடையதே, குரு சீடன் உறவும். குரு என்று ஒருவர் தேவையா, குரு என்று ஒருவர் இருக்கிறாரா, தீட்சைகளும் பதவிகளும் கிடைக்குமா, எத்தனை சீடர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பவை எல்லாம் ஒருவர்க்கு முக்கியம் அல்ல. ஒருவர் தன்னைத்தான் அறிவதே முக்கியம். சுய அறிவு இல்லாமல், காரணிப்படுத்துகிற எண்ணங்களுக்கு அடிப்படை இல்லை. உங்களைப் பற்றியே அறிந்து கொள்ளாமல், 'இது சரி, இது தவறு ' என்று எப்படி உங்களால் சொல்ல முடியும் ? சுய அறிவு இல்லாவிட்டால், மாயைகளில் சிக்கிக் கொள்வதையும் தவிர்க்க இயலாது. 'நீ இப்படி, நீ அப்படி ' என்று மற்றவர் சொல்வதும், அதை ஒருவர் ஏற்றுக் கொள்வதும் சிறுபிள்ளைத்தனமாகும். இந்தப் பிறவியிலோ அடுத்தப் பிறவியிலோ உங்களுக்கு ஆன்ம ஞான வெகுமதி அளிக்கப் போவதாகச் சொல்கிற மனிதர்களிடம் எச்சரிக்கையாக இருங்கள்!

Wednesday, July 7, 2010

உயிர்கழிவுகள்




தூய்மை இல்லா
உறவில் பிறந்ததாலோ
தூக்கி எறிந்துவிட்டார்கள்
குப்பைத் தொட்டியில்

Monday, July 5, 2010

மழை




*கதிரவனால்
களவாடப்பட்டு
மேகமாய்
வான் சிறைப்பட்டவள்
தென்றல் சிறைமீட்க
தாய் வீடு வருகிறாள்
மேளதாளத்துடன்


*உழவிட்ட பயிர்களை
கதிரவன் கரித்ததால்
வயிறு வாடிய
உழவனை பார்த்து
வானம் அழுதது

தனித்திருத்தலும் தனிமைப்படுத்தப்படுதலும்




தனித்திருத்தலும் தனிமைப்படுத்தப்படுதலும் (Aloneness and Isolation)

(மூலம்: வாழ்க்கை குறித்த வர்ணனைகள் - வரிசை: 1 - ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தி [Commentaries on living - Series: I - J. Krishnamurthi])

சூரியன் வானத்திலிருந்து கீழிறங்கி விட்டிருந்தது. இருளில் கறுத்துப் போன மரங்கள் இருண்டு கொண்டிருந்த வானத்தை நோக்கிச் சீராக உயர்ந்து நின்றன. ஆழமும், அகலமும் நிறைந்த - அதனால் பலம் பொருந்திய - நதி அமைதியாகவும், சலனமற்றும் கிடந்தது. தொடுவானத்தில் நிலவு தோன்ற ஆரம்பித்திருந்த நேரம். அந்த நிலவுப் பெண் இரண்டு மரங்களுக்கிடையே முகம் காட்டியபடி மெதுவாக மேலேறி வந்து கொண்டிருந்தாள். ஆனால், இன்னமும் அவள் நிழல்களை உருவாக்கும் உயரத்துக்கு வரவில்லை.


செங்குத்தான ஆற்றின் கரையின் மீதேறிக் கடந்து, பசுமையான கோதுமை வயல்களை ஒட்டிய பாதையில் நாங்கள் நடக்க ஆரம்பித்தோம். பன்னெடுங்காலமாக விரிந்து கிடக்கிற பாதை அது. பல்லாயிரக்கணக்கான பாதங்கள் பதிந்த பாதை அது. பாரம்பரியத்திலும், நிசப்தத்திலும் செழித்த பாதை அது. அது பரந்து விரிந்த பரப்புகளுக்கிடையேயும், மாமரங்களுக்கிடையேயும், புளிய மரங்களுக்கிடையேயும், சிதிலமும் பாழும் அடைந்து போன வழிபாட்டுத் தளங்களுக்கிடையேயும் மனம் போன போக்கில் அலைந்தது. ஆங்காங்கே ஒட்டுப் போட்டாற்போல பெருந்தோட்டங்கள் தெரிந்தன. அவற்றிலிருந்து கிளம்பும் பட்டாணியின் இனிய சுவைமிக்க மணம், காற்றுக்கு நறுமணம் ஏற்றிக் கொண்டிருந்தது. கூடு திரும்பிய பறவைகள் இரவை எதிர்பாத்து அடங்க ஆரம்பித்திருந்தன. ஒரு பெரிய குளத்தின் நீர்ப்பரப்பு நட்சத்திரங்களைப் பிரதிபலித்துக் கொண்டிருந்தது. அந்தப் பின்மாலைப் பொழுதிலே, இயற்கை பேசுகிற - தொடர்பு கொள்கிற - மனநிலையில் இல்லை. மரங்கள் - இருளினுள்ளும், நிசப்தத்தினுள்ளும் தலை நுழைத்துப் பின்வாங்கி - ஏகாந்தத்தில் தொடர்பற்று விலகி நின்றன. சுவாரஸ்யமாகப் பேசியபடி சில கிராமத்து ஜனங்கள் சைக்கிள்களில் எங்களைக் கடந்து போனார்கள். மீண்டும் அங்கே ஆழமான நிசப்தமும் - எல்லாப் பொருட்களும் தனித்திருக்கும்போது பிறக்கிற அமைதியும் - குடி கொண்டன.

இந்த தனித்திருத்தல் (Aloneness), வலியுண்டாக்குகிற, அச்சமூட்டுகிற தனிமை அல்ல. அது தன்னையறிகிற தனித்திருத்தல். அது களங்கமற்றது, செழுமையானது, முழுமையானது. அந்தப் புளிய மரத்துக்கு, புளிய மரமாக இருப்பதைத் தவிர வேறு வாழ்க்கை இல்லை. அப்படித்தான் இந்த தனித்திருத்தலும். ஒருவர் தனித்திருக்கிறார் - தீயைப் போல, மலரைப் போல. ஆனால், அவர் அதன் தூய்மையையும், ஆழமிக்க பிரம்மாண்டத்தையும் உணர்ந்திருப்பதில்லை. தனித்திருக்கிற தன்மை வாய்த்திருக்கும்போதே ஒருவர் உண்மையாகவே பிறருடன் தொடர்பு கொள்ள இயலும். தனித்திருத்தல் மறுதலிப்பின் விளைவோ, தனக்குள் தானே சுருங்கிப் போகிற சுய-உறையிலிடப்பட்டத் தன்மையின் முடிவோ அல்ல. எல்லா நோக்கங்களிலிருந்தும், ஆசையின் பொருட்டு அலைகிற எல்லாத் தேடல்களிலிருந்தும், எல்லா முடிவுகளிலிருந்தும் - விலக்கிக் கழுவித் தூய்மைப்படுத்துவது தனித்திருத்தலே ஆகும். தனித்திருத்தல் மனத்தின் இறுதி விளைபொருள் அல்ல. தனித்திருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்ப முடியாது. அத்தகைய விருப்பம், பிறருடன் தொடர்பு கொள்கிற திறனற்றத் தன்மையிலிருந்து தப்பிக்க செய்யப்படும் வெறும் தப்பித்தலே ஆகும்.

அச்சமும், வலியும், வேதனையும் நிறைந்த தனிமையே தனிமைப்படுத்தப்படுதல் (isolation) ஆகும். அது சுயத்தின் - நான் என்கிற நிலையின் - தவிர்க்க முடியாத செயல் ஆகும். தனிமைப்படுத்தப்படுகிற இயக்கம் - அது சிறுத்துக் குறுகியதாயினும் சரி, அல்லது பெருகி விரிந்ததாயினும் சரி - குழப்பத்தின், முரண்பாட்டின், துயரத்தின் விளைபொருளே ஆகும். தனிமைப்படுத்தப்படுகிற இயக்கமானது என்றும் தனித்திருக்கிறத் தன்மையைப் பிரசவிக்காது. ஒன்று பிறப்பதற்கு மற்றொன்று மரிக்க வேண்டும். தனித்திருத்தல் பிரிக்க இயலாத் தன்மையுடையது; அச்சமும் வலியும் நிறைந்த தனிமைப்படுத்தப்படுதலோ பிரிவாகும். எது தனித்திருக்கிறதோ, அது வளைந்து கொடுக்கிறது; நீடித்து நிலைக்கிறது. தனித்திருக்கிற தன்மை பெற்றவரே - காரணங்களற்ற, நியாயப்படுத்துதல்கள் இல்லாத, அளக்க இயலாத - ஒன்றுடன் தொடர்பு கொள்ளவும், உறவாடவும் இயலும். தனித்திருப்பவர்க்கு வாழ்க்கை ஆதியும் அந்தமுமில்லாத முடிவற்றது. தனித்திருப்பவருக்கு மரணம் இல்லை. தனித்திருப்பவர் எப்போதும் அந்நிலையிலிருந்து மாறுவதுமில்லை.

நிலவு அப்போது தான் மரங்களின் உச்சி மீதேறியிருந்ததால், நிழல்கள் இருண்டும், பருத்தும் விழுந்தன. ஒரு சிறு கிராமத்தை நாங்கள் கடந்தபோது ஒரு நாய் குரைக்க ஆரம்பித்தது. நாங்கள் திரும்பி நதியின் துணையோடு நடக்க ஆரம்பித்தோம். நதி மிகச் சலனமற்று, விண்மீன்களையும், தூரத்துப் பாலத்தின் விளக்குகளையும் தன்னுள் வாங்கி வெளியுமிழ்ந்து கொண்டிருந்தது. உயரே நதிக்கரையின் மீது சிறுவர்கள் கூட்டமாய் நின்று கொண்டும், சிரித்துக் கொண்டுமிருந்தார்கள். ஒரு கைக்குழந்தை அழுகிற சத்தம் கேட்டது. மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளைச் சுத்தம் செய்து கொண்டும், பிரித்துச் சுருட்டிக் கொண்டுமிருந்தார்கள். ஓர் இரவுப் பறவை அமைதியாய் எங்களைத் தாண்டிப் பறந்து சென்றது. விசாலமான நதியின் எதிர்க்கரையில் யாரோ ஒருவர் பாட ஆரம்பித்தார். அவரின் குரலும் வார்த்தைகளும் - தெளிவாகவும், ஊடுருவும் தன்மை கொண்டனவாகவு மிருந்தன. மீண்டும், எங்கும் ஊடுருவி, விரவிப் பரவுகிற வாழ்வின் தனித்திருக்கிற தன்மை.

Saturday, July 3, 2010

மனிதயியல்





*ஒவொரு ஆண்டுகளிலும்
ஏற்றிய மெழுகுகள்
 அனைக்கப்பட்டும்
 மதுரங்கள் உபசரித்தும்
 சிரித்து மகிழ்கிறவர்கள்
 பருவம் மரணித்ததை
 உணர்கிறார்கள்
உடல் மரணத்தின்
ஒப்பாரிகளில் ..............


*கருவறையில்
 உயிர் ஊதப்படும்
 மறுகணமே
 மரணத்திற்க்கான
 கால நாழிகை
 சுழல்வதை
 அறிந்ததாலோ
 குழந்தைகள்
 அழுதுகொண்டே
 பிறக்கிறது .............

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...