Wednesday, September 29, 2010

கருத்த பெண்




வெளுத்ததோல் போர்த்திய
பெண்மைகளை துரத்தி துரத்தி
உனக்கு வசியமாக்குகிறாய்
கூந்தலின் நிறம் போர்த்திய
பாவப் பெண்மைகளை
ஓரப்பார்வை காட்டவும்
தயங்கி நிற்கிறாய்
காதலியை தேர்ந்தேடுக்குவதிலும்
மனைவியை அமைத்துக்கொள்வதிலும்
கருமையை புறம் தள்ளுகிறாய்
உன்னை பெற்றதாயும்
நீ பெற்ற மகளும்
எம்நிறம்மென்றால் என்செய்வாய்
பாலுக்கும் கள்ளுக்கும்
வண்ணம் ஓன்று தன்மைவேறு
ஆழ்நிலத்தில் புதைந்திருக்கும்
கருத்த கல்லில் தான்
வைரம் ஒழிந்திருக்கு
வெண்மை உடலுக்குள்
உணர்வையும் உணர்ச்சியையும்
தேடி அலைகிறாய்
அவைகள் எமக்குள்ளும்
இருப்பதை மறந்துவிடுகிறாய்
என்னவனே பெண்மையின்
குணங்களை நேசி
வண்ணங்களை அல்ல

5 comments:

  1. கவிதையும் , புகைப்படமும் அருமை

    ReplyDelete
  2. நண்பருக்கு ஒரு அன்பான வேண்டுகோள் இயன்றால் உங்களது மறுமொழிப்பெட்டியில் உள்ள Word verification -ஐ நீக்கி விடவும் அவ்வாறு செய்வதால் அனைவரும் மறுமொழி இடுவதற்கு எளிதாக அமையும் . புரிதலுக்கு நன்றி !

    ReplyDelete
  3. உங்கள் வருகைக்கும் கருத்துக்கும் என் மனபார்ந்த நன்றிகள்

    ReplyDelete
  4. தமிழ்த்தோட்டம்September 29, 2010 at 2:50 PM

    மிகவும் அருமையாக சுட்டிகாட்டியுள்ளீர்கள்,
    தோற்றத்தில் வெண்மை நிறத்தைவிட மனதில் வெண்மை நிறம் படைத்தவர்களை தான் நேசிக்க வேண்டும்

    நிறத்தை வைத்து இடை போடுவதை விட குணத்தை வைத்து இடைபோடுவது சிறந்தது என்ற கருத்தை அருமையாக விளக்கியுள்ளீர்கள் , நன்றி தோழர் செய்யது அலி

    ReplyDelete
  5. உதயநிலாSeptember 29, 2010 at 3:21 PM

    அழகியவரிகளில் அருமையான கருத்துகள்.வாழ்த்துகள்.

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...