Tuesday, October 5, 2010

கனவின் சில நாழிகைகள்




நிலவு இல்லாத
அம்மாவாசை நாள்
இருள் சூழ்ந்த
ஒத்தையடி பாதையில்
தனித்த பயணம்
சுற்றும் நிசப்தம்
அதைஉடைத்து கிளம்பிய
அசிரீர சப்தங்கள்
பிராணிகளின் கரைச்சல்கள்
சிறு காற்றில்
அசைகின்ற மரங்கள்
குறுக்கே பறந்த
வவ்வால் கூட்டம்
எங்கோ தூரத்தில்
குரைக்கின்ற நாய்கள்
அரண்டதெல்லாம் பேயென
விழிகளிடம் மதி சொல்ல
வழக்கத்திற்கு மாறாக
இரட்டிப்பாய் துடித்தது மனம்
கால்களோ நாட்டியமாட
சிலிர்த்த ரோமங்களுக்கிடையே
எட்டிப்பார்க்கிறது வியர்வைத்துளிகள்
நிலைகுலைந்து தடுமாறி
நின்ற தருணம்
ஆயுதம் ஏந்தி
கோர முகத்துடன் சிலர்
எனைநோக்கி ஓடிவர
திக்குத் திணறி
திசையறியா ஓட
கால் சறுக்கி
பாதாளத்தி   விழுந்ததும்
அம்மாஎன்று உறக்ககத்த
என்ன  இன்னுமா எந்திரிக்கல
மணி எத்தனை தெரியுமா
அம்மாவின் குரல்
போர்வையை விலக்கி
அலுப்புடன் கண்ணைகசக்கி
விழித்துப் பார்த்தேன்
காலை மணி  ஒன்பது
குவளை தண்ணியெடுத்து
முகத்தை கழுவ
இதுவரை துரத்திவந்த
அந்த கோர நாழிகைகள்
திடுக்கென்று மறைந்தது

2 comments:

  1. அருமை ...எழுதுங்கள்

    ReplyDelete
  2. உங்களின் வருகைக்கும் அன்பான கருத்துக்கும் என் மனமார்ந்த நன்றிகள்

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...