Thursday, October 14, 2010

மலர்களின் துக்கம்




செடிகளில் பூத்துக்குலுங்கியும்
கவனிக்கப்படாமல் போகையில்
பறிக்கப்பட்டும் சந்தையில்
விலைபோகாமல் இருக்கையில்
மாலையாக கோர்க்கையில்
சிதறிவிழுந்து சிதைகையில்
எம்  வாசம்   நுகரமுடியாத
இறந்த மனிதர்களுக்கு
அலங்காரமாய் சூடுகையில்
அர்ச்சனை பூக்களாக
திருச் சன்னதிவரை சென்றும்
தெய்வத் திருவடி அடையாமல்
திரும்பி வருகையில்
சொல்லா துக்கங்கள்
விரிந்த எம்முகத்தில்
புன்னகை மட்டும் பார்ப்பவர்கள்
உணர மறந்து விடுகிறார்கள்
நீரற்ற கண்ணீரையும்
ஓசையற்ற அழுகையையும்

4 comments:

  1. வினோத் கன்னியாகுமரிOctober 14, 2010 at 11:44 AM

    நீரற்ற கண்ணீரையும்
    ஓசையற்ற அழுகையையும்

    இது நல்ல சொல்லாடல்.. நல்ல கருத்தும்

    ReplyDelete
  2. பட்டாம்பூச்சிOctober 14, 2010 at 11:45 AM

    ஆமாங்க செய்யது அலி என்னைப் போன்றவர்கள் ஒரே ஒருமுறை மட்டுமே சந்தித்து செல்லவும் முடிகிறது நம் தோட்டத்து உறவுகள் போல முகர்ந்த மலர்களை மீண்டும் சந்திக்க முடியாமல் போகிறது.. அந்த சோகத்திலும் நமது தோட்டத்து உறவுகளால் இன்பமே..

    அருமையாக உள்ளது உங்கள் கவி நன்றி

    ReplyDelete
  3. தமிழ்த்தோட்டம்October 14, 2010 at 11:53 AM

    கவி வரிகள் மிகவும் உணர்வுடன் எழுதியிருக்கீங்க நன்றி நண்பரே

    ReplyDelete
  4. விரிந்த எம்முகத்தில்
    புன்னகை மட்டும் பார்பவர்கள்
    உணர மறந்து விடுகிறார்கள்
    நீரற்ற கண்ணீரையும்
    ஓசையற்ற அழுகையையும்



    அருமையான வரிகள் சோகம் சொல்லி செல்கின்றன.

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...