Thursday, April 14, 2011

குடையும் செருப்பும்





நானோ வாசலின் அகத்து
ஒய்யாரமாய் சாய்ந்து நிற்கிறேன்


நீயோ புறத்து விலக்கப்பட்டு 
தனியே ஒதுங்கி கிடக்கிறாய்


லையில் மகுடமாக நான்
மிதிபடும் அடிமையாக நீ


ந்து விழுகின்ற
கதிரொளியும் நீர்த்துளிகளும்
என்பளிங்கு மேனியில் தங்குவதில்லை


சுத்தங்களின் துர்நாற்றமும்
மிதிபாடுகளில் இறந்த உயிர்களின்
இரத்தகறைகள்  படிந்த பாதத்துடன் நீ

யார் உயர்ந்தவர்கள் என்று
தற்கித்து கொண்டிருந்தது
குடை செருப்பிடம்


ருவ காலங்களில் மட்டும்
உன் உதவியை நாடுகிறார்கள்
மெல்ல வாய்திறந்தது செருப்பு


பிஞ்சுக்கால் பதியும் பருவத்திலிருந்து
மயானப் பருவம் வரை
பாதங்களில் என்னை சுமக்கிறார்கள்


வ்வியமாக இருந்த செருப்பு
மென்குரலில் பேருண்மையை சொல்ல
வாயடைத்து நின்றது குடை


7 comments:

  1. அசத்தல்.. வாழ்த்துக்கள்..

    ReplyDelete
  2. வாவ்... அருமையான கவிதை செய்தாலி.

    வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  3. உலக தத்துவமே உள்ளடக்கிய எளிமையான வரிகளில் ஒரு சிறப்பான கவிதை செய்தாலி....

    உண்மையே.... அடக்கம் என்றும் அமைதியாக தான் இருக்கும்... பண்பு என்றும் தலை நிமிர்த்தாது தான்..... ஆனால் உயர்வை தன்னுள் அடக்கி பண்பை மேல் போர்த்தி இருக்கும்....

    தற்பெருமை கண்டிப்பாக என்றாவது ஒரு நாள் அடிபட்டுவிடும்....

    அருமையான வரிகளால் அலங்கரித்த கவிதை வரிகளுக்கு என் அன்பு வாழ்த்துக்கள் செய்தாலி....

    ReplyDelete
  4. மிதிப்பட்டாலும் தன் கவுரவத்தை விட்டுக் கொடுக்கல செருப்பு..!

    ReplyDelete
  5. அசத்தல்.. வாழ்த்துக்கள்..

    ReplyDelete
  6. வாயடைத்து நின்றது குடை ..............

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...