Thursday, May 10, 2012

என் (அப்பா ) தெவசம்




வீட்டு
முற்றத்தில் நிரம்பி வழிந்த
ஆள் கூட்டம்

கூடத்தின் நடுகே
மூடப்பட்ட வெள்ளைத் துனியரிகில்
அழுதுகொண்டிருந்தார்கள்
அம்மாவும் தம்பிகளும்

என் புள்ள
முகத்தை பாக்கணும்
அலறிக்கொண்டு ஓடி வந்த
சித்தப்பா


மௌனமாய் 
விழிகளில்  கண்ணீர் ஒழிக்கியபடி
உற்ற நண்பர்கள் 

ஏன்
அழுகிறீங்க சத்தம் போடுகிறேன் 
குரலை செவிமடுக்காமல் அழுதுகொண்டு 
அவர்கள் 

அவர்கள் 
அருகில் நான் நிற்கிறேன் 
என்னை கண்டுகொள்ளாமல் அவர்கள் 
அழுதபடி

விலக்கப்பட்ட துனியினுள்
அப்பா தெவசத்திற்கு
பெருட்கள் வாங்க கடைவீதிக்குபோன
என்முகம்

சற்றுன்னு 
சாலையை கடைக்கையில்
லாரிக்காரன் மோதி
இறந்துவிட்டான்


மூலையில்
ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இரத்த கறைபடிந்த
சைக்கள் அருகில் யாரோ
பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்


சிதைந்த
உடலருகில் ஒப்பாரி வைக்கும்
உறவுகளிடம் எப்படி சொல்வேன்
நாளைக்கு அப்பாகூட
வருகிறேன் என்று .....

9 comments:

  1. தோழரே... எப்படி உங்களுக்கு இப்படியெல்லாம் கற்பனை வருகிறது...!!

    இறந்த பின் நடப்பதை யுகிக்க உங்களுக்கு அதிக தைரியம் தான்.

    வாழ்த்தி வணங்குகிறேன்.

    ReplyDelete
  2. நல்லா இருக்குங்க அண்ணா ...

    ReplyDelete
  3. படித்து முடித்ததும் சிலிர்த்து போனேன் ..
    சில படைப்புகளை படிக்கும் பொது மட்டும் இப்படி தோன்றும் ..
    நெஞ்சம் கணக்க வைக்கும் பதிவு ..

    ReplyDelete
  4. அதிர்ச்சியூட்டும் வித்தியாசமான கற்பனையாயினும்
    ரசிக்கும்படியான படைப்பு
    வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  5. அபூர்வமான சிந்தனை . என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை .

    ReplyDelete
  6. அன்பரே என்ன ஒரு படைப்பு அருமை யூகிக்க முடியாத படைப்பு

    ReplyDelete
  7. வித்தியாசமான கவிதை.
    நெஞ்சை கனக்க வைக்கிறது.
    வாழ்த்துக்கள்.
    சில எழுத்துப் பிழைகளைத் தவிர்க்கவும்

    ReplyDelete
  8. ஓ..செய்தாலி...என் மூச்சும் நின்று வந்தது ஒரு விநாடி !

    ReplyDelete
  9. மரணத்திற்கு அப்பால் என்னவென்று யூகிக்க முடியாத நிலையில் அழுந்த சொல்கிறது அதை அருமை .......வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...