Thursday, September 27, 2012

சடுகுடு முத்தம் (அ.நா.கா 10)





முத்தத்தை 
முப்பொழுதும் 
கேட்க தவறுவதில்லை நான் 
கொடுக்க நீயும் 
முதல் பொழுதில் 
நீ கொடுத்த முத்தத்தின் ஈரம் 
என் உயிரில் காயும்முன் 
மறுபொழுதில் பதிக்கிறாய் முத்தைதை 

நம் 
முப்பொழுதில் 
நித்த வாடிக்கையாய் நீளுகிறது 
உன் என் முத்தங்கள் 

நேற்று 
வாடிக்கை தவறாமல் கேட்டேன் நான் 
நீயும் கொடுத்தாய் 
நீ கொடுத்த முத்தத்தில் 
ஈரத்திற்கு பதில்  அனலின் வன்மம் 

 அனல்  முத்தம் 
உயிரை சுட்டுவிட்டது 
இருப்பினும் 
மறுபொழுதில் ஈரமுத்தம்  பதிப்பாய்
ஆர்வத்தில் 
மீண்டும் கேட்கிறேன் நான் 
நீயும் கொடுத்தாய் 
நீ கொடுத்த 
மதிய முத்தத்தில் 
கொஞ்சம் ஈரம் கொஞ்சம்  அனல் 

இரவில் 
நான்  கேட்க்கும்முன்னே 
பதித்துவிட்டாய் ஈர முத்தத்தை 

பிந்திய 
இரு பொழுதுகளில் 
நீ கொடுத்த முத்தத்தில் 
ஈரம் இல்லை என்றேன் நான் 
கோபமாய் இருந்தேன் என்றாய் நீ 

சிலிண்டர் 
வரவில்லை என்பதற்காக 
எனக்கான   வாடிக்கை முத்தத்தில் 
அனல் வைத்து அனுப்புவது  
எந்த ஊர் நியாயம்  ?

Tuesday, September 25, 2012

இறகை உதிர்க்கும் புறா




புறா ஓன்று 
சுவற்றுக் கம்பியில் ஒன்றில் 
அடித்து  உதிர்த்துக் கொண்டிருந்தது தன் 
முளையிட்ட இறகுகளை 

ஏன்
உன் சிறகை காயப்படுத்தி 
இறகுகளை உதிர்கிறாய் என்றேன் புறாவிடம் 
அவ்வழியே சென்ற நான் 

நான் 
பறந்து ஓடிவிடுவேணாம் 
சிறகில் இறகு முளையிடும்போதேல்லாம் 
வெட்டி விடுகிறான் என் உடையோன் 

நம்பிக்கையின்றி 
ஒவ்வொருமுறையும் 
என் இறகை வெட்டுபவனிடம் 
எப்படிச் சொல்வேன் ஓடமாட்டேன் என்று 

இன்று 
அவன் கவனிக்க வில்லை 
என்னில் முளையிட்ட இறகை 
இருப்பினும் 
உதிர்கிறேன் இறகுகளை அவனுக்காக 

உன்னை 
நீயே காயபடுத்திக் கொள்கிறாயே 
 வலிக்க வில்லையா என்றேன் நான் 

நாம் விரும்புபவர்கள் 
நம்பிக்கையற்று  கயபடுத்தும் ரணத்தை விட 
இவ்வலி சுகமானதே 
சோகம் சொல்லிவிட்டு 
வீட்டின் மேற்கூரை நோக்கி பறந்தது புறா 

Monday, September 24, 2012

மன அறை ஒழுங்கீனம்




மன அறையில் 
ஒழுங்கற்று  கிடக்கிறது 
நேற்று வரையிலான   நாட்களும் 
அதில்  அர்த்தமற்ற  வாழ்கையும் 
செல்லரித்தும் 
துருபிடித்தும் 
நூலாம்படை அலங்கரிப்பில் 
அழகிழந்து துர் நாற்றக் கெந்தமுமாய் மன அறை 
ஒவ்வொன்றாய் 
தூசு தட்டி 
அடித்துப் பெருக்கிய குப்பைகளில் 
அர்த்தப் படாமல் இறந்துபோன
நாட்களும் வாழ்கையும் 

Wednesday, September 19, 2012

நேற்றைய கனவு (அ.நா.கா 9)




எதோ ஒரு 
சிறு தர்க்கத்திற்கு இடையில் 
அனல் சொல்லைக் கொட்டி 
உன்னை  சுட்டு  விடுகிறேன் நான் 

அழுதபடி படி இறங்குகிறாய்  உன் அம்மாவிட்டுக்கு 
கோபம் தணிந்த பின் மாலையில் 
வீடு வந்துவிடுவாயென காத்திருந்தேன் நான்  
இரவாகியும் வரவில்லை நீ 

உன்னை அழைத்து வர 
உன் வீடு நோக்கி நடக்கிறேன் நான் 
இடைவெளியில் நடந்து வருகிறாய்  
நீயற்ற  இரவும் பகலும் 
எனக்கு நரகம் என்று தெரிந்த நீ 

என் மெல்லிய புன்னகையும் 
 உன் விழியில் வழிந்த கருணை மன்னிப்பும் 
இதழ்களில் மௌனங்களை சுமந்தபடி 
வீடு வரை நடந்தபடி  நாம் 

நம் அறையில் நீண்ட மௌனத்தை 
சலனம் செய்தது ஜன்னல் வழியே வந்த காற்று 
சத்தமாய் அடைத்தாய் ஜன்னல் கதவுகளை 
 ......னை  ..ணைக்க
விளக்கை அணைத்தேன் நான் 

ஓ பாய் உட்டோ உட்டோ டைம் ஆகையா
தட்டி எழுப்பினான் 
அறையில் புதிதாய் வந்த வடஇந்திய   நண்பன் 

 உறக்க சோம்பல் முறித்து எழுந்தேன்   
எட்டு மணியை காட்டி நின்றது கடிகார முள் 
அவசப் புறப்பாடில்  நான் 
வழக்கமான காலை  அழைப்பில்  சத்தமிட்டபடி கைபேசி 

உனக்கும் எனக்கும் 
சின்ன சின்னதாய் எத்தனையோ சண்டைகள் 
ஒரு முறைகூட படி இறங்கியதில்லை 
உன் அம்மா வீட்டுக்கு நீ 

Monday, September 17, 2012

அசிங்கத்தில் விழுந்த கல்




வீதியோரத்தில் 
நரகல் ஒன்றினை  தின்று  கொண்டிருந்தன 
பன்றிகள் சில 
அதே வீதியின்  மறுமுனையில் 
சற்றுமுன் இறைச்சிக் கடைக்காரன் வீசிய 
எலும்புக்காக சண்டையிட்டுக் கொண்டன  தெருநாய்கள் 
எதோ ஒரு பூச்சியை 
பின் துரத்திக் கொண்டு  ஓடுகிறது பூனை ஓன்று 
மரத்தடியில் வெயில்விழ 
திடுக்கிட்டு எழுந்து பின் மறு பிச்சைக்கு  ஆயத்தமானான் 
அவ்வீதியின் வாடிக்கை பிச்சைக்காரன்   ஒருவன் 
விளையாட்டுக் கிடையில் 
சாக்கடையில் விழுந்த   பந்தை கையிலெடுத்து 
மீண்டும் எறிந்து விளையாடிக் கொண்டிந்தார்கள் சில சிறுவர்கள் 
இவைகளை வேடிக்கைப் பார்த்தும் 
அதில் தர்க்கித்தும் நகையாடிக் கொண்டிருந்தனர் 
அந்த டீக்கடை பெஞ்சில் உடல்  கொழுத்து   இருக்கும் 
வேலை வெட்டி இல்லாத ஜென்மங்கள் சில 
சிதையில் எரிகிற 
மண்ணறையில் புதைத்த மனுஷ உடம்பைகூட 
தின்னக்  கொடுத்தால் 
நன்றாய் மெல்லக்கூடும் இவர்கள் 



டிஸ்கி :அசிங்கத்தில் விழுந்த  கல்லை எடுத்து ஒருவர்கொருவர் 
                  எறிந்து கொள்ளும் சில மனிதர்களுக்காக 
                 மன்னிக்கவும் இந்த மாதிரியும் எழுத வைக்கிறது சமூகம் 

Wednesday, September 12, 2012

நஞ்சு விழும் குளம்




நாளை 
அக் குளக்கரையில் சவங்கள் மிதக்கலாம் 
பிந்திய நாட்களில் 
விசித்திர உருக்களில் மனிதர்கள் பிறக்கலாம் 
நஞ்சு விழும் மண்ணில் 
உயிர் வாசமற்றுக் கூட  போகலாம் 
நஞ்சுண்டு மாண்ட மண்  சரித்திர பட்டியலில் 
நாளை இக்குளக்கரையின் பெயரும் பொரிக்கப்படலாம்
நாட்டில் 
ஓராயிரம் கொடிகள் 
அதன்கீழ்  பன்முக ராஜாக்கள் 
உண்ணா நோன்பு நையாண்டி மேடை நாடகங்கள் 
ஆள பிச்சை தட்டு ஏந்துபவர்கள் 
அசிங்கத்தை கூட கூர்போடும் ஈனச் செயல்கள் 
தலைவன் என்று வந்தவனெல்லாம் 
 தலை தெறித்து ஓடுகிறான் 
யாரோ விரட்டுகிரார்களாம்
இல்லை இல்லை விலை போய்விட்டார்களாம் 
அடுத்த வீட்டில் சண்டை என்றால் வேடிக்கை பார்க்கும் 
அண்டை வீட்டாரின் தொட்டில் பழக்கம் சாபம் 
அங்கோ ஒருவனின் பாமரக் குரல் 
காக்கியின்  அதிகாரக் கோரம் 
நித்தம்  உதிரம் சொட்டி சிவக்குகிறது குளக்கரை 
எம் மண்ணில் விழும் நஞ்சு 
தளிரும் உயிரின் அடிவேரில் அமிலம் கக்கும் 

Sunday, September 9, 2012

நினைவலைகள் (அ.நா.கா 8 )



அங்கு 
வெகு தூரத்தில் 
பூமியை முத்தமிட்டுக் கொண்டிருந்தது  நீலவானம் 
 இதோ இங்கே 
கரையை ஓயாது முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது அலைகள் 
ஏகாந்தத்தில் லயித்துக் கொண்டிருந்தேன் நான் 
சற்றென பாறையில் அலைகள் மோதிட 
தெறித்த துளிகள் நெற்றியில் மோதிவழிய
உயிரை முத்தமிட்டது அவள் நினைவுகள் 

அன்று 
ஒரு முன்னிரவில் 
என்னில் ஒரு நன்மையைச் சுட்டிக்காட்டி 
புண்ணியம் என்று 
என் முன்நெற்றியில் ஈரம் பதிய முத்தம் பதித்தாய் 

சிறிதொரு நொடியில் 
உலர்ந்து விடுகிறது நெற்றியில் அவ் ஈரம்  
இட்ட முத்தத்தில் 
உயிரில் பிசுபிசுத்துக் கொண்டிருந்தது 
உன் அன்பின் ஈரம் மட்டும் 

பிரிதியோருநாள் 
அக வெட்கையில் 
தவறுதலாய்  சுட்டுவிடுகிறேன்  சொல்லால் உன்னை 
சட்டென உதிர்த்த கண்ணீரும்  இரவுவரை நீண்ட மௌனத்திலும் 
கோபமும் வலியும்  சுமந்து நீ 

அன்றிரவே 
என் இனங்கலும்    
உன் மன்னித்தலும்  அரங்கேறியது   

ஒரு அடியெனும் அடித்து விடு 
உன் வலியை  
என்னிலும் உணர்த்திவிடு என்கிறேன் 
மெல்ல இதழ் சுளித்து புன்னகைத்தாய்   நீ 

நாம் அன்பில் லயித்திருந்த ஓரிரவில் 
உன் பாதத்தை 
முத்தமிட முற்படுகிறேன் நான் 
பாவச் செயலென 
சற்றென விலக்கி விலகிவிடுகிறாய் நீ 

நீ அசந்த ஒரு தருணம் 
முத்தமிடுகிறேன் உன் பாதத்தை 
மின்னல் வேகத்தில் விழுந்தது 
கன்னத்தில் ஓரடி 

விரல் பதிந்து 
சிவந்த கன்னத்தை வருடியபடி 
விழிகளில் கண்ணீர் மல்க என்னை வசையாடினாய் நீ 

என் பிழைக்காக ஓரடி 
அன்று அடிக்கவில்லை நீ 
வலித்து எனக்கு 
அடித்து விட்டாய் வலிக்கவில்லை 

முகத்தோடு 
முகம் புதைத்து பின் முத்தமிட்டாய் 
முன்நெற்றியில் 
 நம் நான்கு விழிகளிலும் கொட்டியது கண்ணீர்  

அன்றிரவு 
சத்தமிட்டிடபடி மழை கொட்ட 
சன்னல் வழி சாரலின் ஊடுருவல் 
ரெம்ப நாளாச்சு இப்படி ஒரு மழை பெய்து  என்றாய் நீ 

மரங்களை வெட்டும் மனிதனை 
வெட்கையால்   தண்டித்துவிட்டு பின் மனமிழகி கொட்டிவிடும்   இப்படி
தவறுகள்  தண்டிக்கபடவேண்டும் பின் மன்னிக்கபடுவதும் உண்டு 
அதை நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டு கொட்டுகிறது 
நெடு நாட்களுக்குப்பின் பெய்யும்   மழை

வா ...போவோம் 
நேரமாகிவிட்டது தட்டி எழுப்பினான் நண்பன் 
திடுக்கிட்டு எழுந்தேன்  
உன் நினைவில் உறங்கிப் போயிருந்த நான் 



Thursday, September 6, 2012

நவசமூகம் (பழைய ...ப்பா கிறுக்கல்கள் 2 )




* தங்க விலையில்
தானியங்களும் காய்கறிகளும்
விளைநிலத்தில் கட்டிடங்கள்


* உடுப்பு சுருங்காமல் உழைப்பவனுக்கு
உணவுப்படி அளக்குகிறான்
சேருசகதி புரண்ட உழவன்


*சுடும் வெயிலில்
நிழலுக்காக ஓடுகிறான்
மரம் வெட்டுபவன்


*குருடனின் பிச்சைப்பாத்திரத்தில்
காசு திருடுகிறான்
பார்வை உள்ளவன்


*ஊடக மேடைகளில்
ஆடைப் பஞ்சத்தில் அரங்கேறும் குழந்தைகள்
ஈன்றவர்களின் புதிய வழிநடத்தல்


*உறவுகளில் கள்ளம்
பொதுக் கழிப்பறையாய்
கற்புத் தலங்கள்


*யாருக்கு பிள்ளை
தற்க்கித்து கொள்கிறார்கள்
விவாகரத்தான தம்பதிகள்


*இச்சை பசி
விரியாத மொட்டிலும்
களவாடப்படுகிறது கற்பு தேன்


*வீதியில் 
காட்சி பொருளாய் வெட்கத்தலங்கள் 
நவநாகரீகத்தின் ஆடை கத்தரிப்பு 






Monday, September 3, 2012

கடவுள் பொம்மை




வீதியில்
கூடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது  
சில குழந்தைகள்
எங்கிருந்தோ வந்த காற்றில்
வந்து விழுந்தது கடவுள் பொம்மை ஓன்று
அதாதி மிரட்சியால்
குழந்தைகளின் கரங்களில் இழுபட்டபடி
வித்திரமான அக் கடவுள் பொம்மை
அடையாளம்
சொந்தமாக்கல்
பெயரிடல்  தர்க்க முளையிடலில்
தளிர்விட்டது சொல் சண்டை
கடவுள் பொம்மைச்  சண்டையில்
வீதில் உதிர்ந்தது உதிரம் பின் உயிர்
கண்ணீர் உதிரக் கறைபுரண்டு
சவங்களின் துர்கந்த வீச்சமுமாய்
வீதியின் ஒதுக்குபுறத்தில் வீசிஎரிபட்டது  
கடவுள் பொம்மை
பிந்திய ஒரு நாளில்
அவ்வீதிக்கு மீண்டும் விளையாட வருகிறது
சில குழந்தைகள்
வீதியோரத்தில் அசூரப் புன்னகையிமாய்
கடவுள் பொம்மையும்

Saturday, September 1, 2012

வசவு ரணம்



வசை சொல்லை 
 உறவில்  துப்பிவிட்டு 
அழுதுகொண்டு இருக்கிறது அகம் 
நோய்வாய்பட்டு 
சுகவீனம் இன்றி இழைந்தபடி பொழுதுகள் 
சமைக்கப்ட்ட விருந்து  பந்தியில் 
பசியிலும் நோன்பின் பொய் விளம்பல் 
இரவில் எங்கோ 
சிறைவைக்கபட்ட உறக்கம் 
சிறு துளியாய் விழுகிறது விழியில் 
அதில் அமிலத்தின் உறுத்தலும் 
இன்று நாளையென 
மரணத்தின் விளிம்பில் ரணவலியுமாய்
சிந்தைக் கருவறையில் குடல் சுற்றிய 
கவிதை  ஓன்று 

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...