Wednesday, April 24, 2013

வலக்கரம் பிடித்தவள்



ஊரின் 
நாலாப் புறத்திலிருந்து வீசும் வெட்கை 
மெல்ல தூரலிடும் 
உறவின் திரவத் துளிகள் வேற 
புழுக்கத்தின் எரிச்சல் நெருப்பில் 
புகைந்து கரிந்து 
துர்நாற்றத்தை உமிழ்ந்துகொண்டிருந்தது 
வண்ணங்கள் மொழுகிய 
முக அலங்கார பிளாஸ்டிக் மறை 
மழையில் நனைந்து
மிச்சமும் எரியாத சவமாய் கிடக்குகிறேன்
உயிர் உடுத்தியவர்கள்
எச்சி முலை குடித்தவர்கள்
ச்சீ... யென உமிழ்ந்து விலகுகையில்
முகம் சுழிக்காமல்
அள்ளியெடுத்து அரவனைக்கிறாள்
வலக்கரம் பிடித்தவள் 

6 comments:

  1. மிக மிக அருமை
    குறிப்பாக இறுது வரி
    மனம் தொட்ட பதிவு
    தொடர வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  2. அதுதான் உண்மையான அன்பு... வாழ்க்கை...

    ReplyDelete
  3. வாழ்கையின் நிதர்சனம் அருமை அருமை

    ReplyDelete
  4. மிகவும் மனந்தொட்ட வரிகள்... அவளுடைய அருமை அப்போதுதான் உணரப்படுகிறது என்பதுதான் கொடுமை...

    ReplyDelete
  5. அழகான கவிதை...

    எளிமையாக கூறியுள்ளீர்கள்...

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...