Tuesday, April 30, 2013

சாவி





நடுநிசிவரை 
அறையை தலைகீழ் கமிழ்த்தி  உதறி 
விளக்கணைத்த பிந்திய 
இரவில் எப்போதோ  
உறங்கிப் போயிருந்தேன் சலனச் சுமையோடு 
தலைமாட்டில்  இருந்து 
நகைத்தபடி யாரோ சிலர்
விருட்டேழுந்தேன் நேரம் தவறி இருந்தது 
மீண்டும் ஒரு முயற்ச்சியாய் 
குடியிருப்பச் சுற்றி   வட்டமிட்டது  விழியும் மனமும் 
ஒரு வேளை 
அங்கே விட்டிருக்கலாம் 
இல்லை.. இல்லை 
கைவிரலில் வீதிநெடுக நாட்டியமாடுவதால் 
தவறி விழுந்திருக்கலாம் 
குளித்து உடுத்தி 
அவசரமாய் கீழிறங்கி 
வீதியோரத்தில் விழிகளை மேயவிட்டு 
அலுவலகம் வரை மெல்ல நடந்தது மனசு 
இங்காவது இருக்க வேண்டும் 
பிரத்தைனையோடு அலுவலகம் நுழைந்தேன் 
நேற்று சாவியை மறந்திடீங்களா 
புன்சிரிப்போடு எதிர்நிற்கும் 
காவலாளியின் விரல்களில் 
தலைதாழ்த்தி நானித்தபடி சாவிக் கொத்துக்கள் 
நன்றி சொல்லி கைபற்றுகிறேன் 
ஒரு பெருமூச்சில் 
தவிப்பை உடைத்தெறிந்து 
ஆறுதல் அடைந்தது சற்றுமுன்வரை 
சலனத்தோடு பிடைத்துக்கொண்டிருந்த மனசு 


கவனப் பிழையால் 
தவறவிடுவது 
சாவியானாலும் கூட 
கனத்துதான் போகிறது மனசு (-:

3 comments:

  1. இப்படியும் கவிதை புனையலாம் என்பதை இன்று உணர முடிகிறது தோழரே ... வாழ்த்துக்கள்

    ReplyDelete
  2. தொலைத்த மனம் படும்பாடு
    சொல்லால் விளக்க இயலாது...
    ....
    நன்றாக சொல்லியிருகீங்க..தோழரே..

    ReplyDelete

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...